همین امروز

سازمان دگرباشان ایرانی اولین سمپوزیوم حقوق بشر خود را در تورنتو برگزار خواهد کرد:


سمپوزیوم حقوق بشر 2006

نگاهی به نقض سازمان یافته حقوق بشر در ایران

شنبه، بیست و هفتم ژانویه 2007 (هفتم بهمن ماه 85)

تورنتو، کانادا


تاریخ جدید: شنبه، بیست و هفتم ژانویه 2007 (هفتم بهمن 85)

ساعت: 11 صبح تا 6:30 بعد از ظهر

مکان: دانشگاه تورنتو - Hart House - Debate Room


دریافت جدول زمانبندی سمپوزیوم

--------------------------------

بی رودربايستی راستش دليلی اینکه اینقدر دير این سمپوزيم رو تبليغ کردم به خاطر نگرانی هايم در مورد سياست های استفاده از مساله حقوق بشر در این دوران حساس هست. اما دروغ چرا از اون ور هم می دونم که بچه های پشت برنامه ريزی این سمپوزيم کلی زحمت کشيدن. می رم ببينم چه خبره اما دست و دل ام از هرچی که این روز ها هيومن رايتز در ایران رو در بوق می کنه خيلی می لرزه...خيلی ..خيلی...خيلی.




زنان در برابر احمق های مبتذل

شهرنوش پارسی پور ديوانه است. مخ اش تاب دارد. معلوم نيست زندان چه بلايی سرش آورده اند. شهرنوش پارسی پور وضع اش هم خراب است. خاطراتش پر از مسائل سکسی به خصوص «خود ارضايی» هست.

مينا نوازنده پيانوست. به خاطر چند صفحه روزنامه چپی در کيفش اش بازداشت شد و به زندان اوين منتقل شد. هرگز به کسی نگفت که بر او چه گذشت. بقيه نوشتند. نوشتند که شکنجه شدند. پاهايشان را کابل زدند. در تابوت گذاشتندشان. اعدام نمايشی شدند و سر آخر آنها را که نکشتند زندانی سياسی کردند تا بعداً بکشندشان و این کشته شدن همچنان ادامه دارد.

«تاديب نسوان»، مجازات و تنبيه زنان، يک پروسه تاريخی ست که در دوران جدید پشت ديوار های زندان معنی جديد پيدا می کند. در هيچ دوره تاريخی در ایران اینقدر زن زندانی سیاسی-عقیدتی نبوده اند که بعد از انقلاب شکوهمند اسلامی شدند. در آن لحظه تاريخی که جامعه انقلابی دور می نشيند و جمهوری نو پای اسلامی را تماشا می کند که برای اولين بار در تاريخ هزاران زن را از خانه و خيابان دستگير می کند و به پشت ديوار ها و تپه ها -به دور از چشم ها می برند- که نتبيه شان کند، کسی نمی انديشد که معنی این نديدن چيست؟ مرينا نعمت دخترک شانزده ساله مسیحی ای که بی هيچ دليل سه سال از زندگی خود را در زندان اوين سپری کرده است می گويد:«وقتی آزاد شدم هيچ کس از من نپرسيد که چه شد....بر تو چه گذشت...حتی پدر و مادرم.»

نديدن مجازات از ره آوردهای مدرنيته است؛ بربر ها و وحشی ها اند که در ملا عام شکنجه می کنند، فلک می کنند، دار می زنند. جامعه مدرن مجازات مدرن می خواهد، روش های تنبيه مدرن می خواد. مجازات مدرن هدفش تنها مجازات بدن نيست ــاین پدیده روان را تاديب می کند.

مينا که از زندان آمد هيچکس نپرسيد که بر تو چه رفته. هيچکس نمی خواست که بداند. همين کافی بود که ديگر نمی توانست پيانو بزند، با شوهرش عشق بازی کند، يا که دخترش را در آغوش بگيرد. مينا يک روز در را باز کرد و شوهرش را روی زمين خانه اش با زنی ديگر يافت. صورت زن را نديد، پشتش به در بود، اما شوهرش از روی زن بلند شد و در را محکم بست. مينا به خانه دوستش رفت و چيزی نگفت. شوهرش برای همه توضيح داد که بعد از زندان وضع روانی مينا خوب نيست و صلاح نيست که پيش دخترش باشد. گفت به او تجاوز جنسی شده است (مينا هرگز خودش نگفت) و برای همين ديگر مايل نيست با کسی رابطه جنسی داشته باشد.

مادر بزرگم تعريف می کرد در فلان ده اگر دختری باکره نبود اقوام شوهر برعکس روی خر می انداختدش و گرد شهر می چرخاندندش و فرياد می زدند و تاديب نسوان می کرند. به بقيه پيام می دانند که هوای نفس اماره شان را داشته باشند تا روی خر نيافتند. مشکل زن انقلاب پنجاه و هفت اما فقط بکارتش نبود. زن انقلاب کرده بود. کنار مرد تظاهرات رفته بود. جان داده بود. حالا نوبتش بود که از سياسی بودنش سهمی بگيرد. حالا می خواست دختری شانزده ساله باشد يا زنی پنجاه ساله. مسئله نظام بود و حفظ نظام.

کدام نظام....؟
مگر اینها بر عليه مردسالاری به خيابان ريخته بودند که حالا بايد برای حفظ نظام مرد سالاری شکنجه می شدند! یک بابایی گفته بود «شاه بايد برود» اینها هم رفته بودند در خيابان .گل هم گذاشته بودند روی آسفالت، وقتی قرار بود امام بيايد. پس اینها برای حفظ کدام نظام در زندان بودند! اصلاً با کدام نظام سر کينه داشتند که مستحق شکنجه فيزيکی و روانی و اعدام بودند.

شکوفه دارد دکترای علوم سياسی می گيرد. مقاله ای فلسفی نوشته است درباره رابطه شکنجه با خودش شاید...نمی دانم چیست...خودتان بخوانید. مقاله اش اشک ات را در نمی آورد اما مغزت را به کار می گيرد. خدا را شکر يک نفر از این زندان اوين سالم بيرون آمده است که آدم می تواند به حرفش گوش دهد. بيرون جلسه -فرح خانم به او می گويد که تحت تاثير مقاله اش قرار گرفته است. دختر خاله اش در اوين بود و کشتندش: فروزان عبدی. شکوفه همچون مجنون ها زار زار گريه می کند. من فرار می کنم که "نبينم."

به ياسر زنگ می زنم که این مقاله شکوفه را در مجله دانشگاهی مان چاپ کنيم. می گويد «نمی شه..... اون قسمت عنتر و ميمونش را حذف کنه...يک کم بی منطق و بی ربط هست:»

«از همان لحظات اوليه اي كه قرار بر آن شد تا مطلبي در باب پديده زندان و زنداني در رژيم جمهوري اسلامي بنويسم، بي اختيار صحنه عنتري و ميمون اش در مقابل چشمانم جان گرفت.

يادتان هست عنتري و ميمون اش را؟

عنتري را ميبينم كه از ميمون اش ميخواهد جاي دوست و دشمن را نشان بدهد. ميمون منگ و مبهوت، يا تفاوت مابين مفهوم دوست و دشمن را گم كرده، و يا تفاوت مابين "فرق سرش" و "فلان ماتحت اش" را: همچنانكه دور ميگردد و نگاه گنگ اش را بر صورت تماشاچيان ميدوزد، گاه دوست را ميگذارد آن بالا، روي سرش و گاه آن پايين در . . .
»

از شکوفه معذرت می خواهم که گويا اهميت چندانی هم ندارد زندگی اش و افکارش: «می دانم، خودم گفتم،ولی این هیئت تحريريه احمق مقاله ات را حاضر نيستند چاپ کنند...گويا ملاحظات خودشان را دارند و نمی خواهند پا روی دم جمهوری اسلامی بگذارند.»

مجازات مدرن تنها بدن تو را هدف نمی گيرد. انسانيت را به زير سؤال می برد. چند نفر از شما خاطرات زنانی را که از زندان های جمهوری اسلامی بيرون آمده اند را خوانده اید! معنی" خود ارضايی" در زندان را چه می دانيد يعنی چه! معنی سال ها خونريزی نکردن را می دانيد يعنی چه؟ در غذای خانم پارسی پور و هزاران زن زندانی سياسی کافور می ريختند که قاعده نشوند-که زندان مجبور نباشد پول نوار بهداشتی بدهد. اگر هم کسی خونريزی داشت چند تکه پارچه بود که همه باهم استفاده می کردند. معنی خود ارضايی برای زنی که شايد هيچ وقت نتواند رابطه جنسی راحتی با کسی داشته باشد برای شما شده است آموزش جنسی؟

چند نفر از شما زندگی شهرنوش پارسی پور را دنبال کرده اید آقايان، که در وبلاگ ها و برنامه های راديويی تان بالا و پايين می پريد که «شهرنوش پارسی پور قرار است از خاطرات زندگی اش بخواند که پر از ماجراهای سکسی و خود ارضايی هست.»

ابله های عزيز؛

اگر شهرنوش پارسی پور به خاطر چند روزنامه در زندان اوين روانی شده است، مجازات شده است، تاديب شده است ، امروز شماييد که در بيرون از زندان تنبيه اش می کنید. تمام موجوديت اش را خلاصه می کنيد به جنسيت اش. شهادت تاريخی اش را بر آنچه بر او گذشته است به مسخره می گيريد. آقای محمود فرجامی...جناب آقای نيک آهنگ کوثر، منِ سيبيل طلا- منِ" آدم سالمتر، صادقتر، فنی تر و کارکشته تر" را می خواهيد که برايتان تابو شکنی جنسی کنم!! این بار من بگويم «کس» که هر هر بخنديد. مگر خاطرات شهرنوش پارسی پور آموزش جنسی است؟ يا اینکه شما خاطرات همه زنان را، از پارسی پور تا آنجلينا جولی -که با او جلق می زنيد- را مضوعات تفريحی جنسی می دانيد؟

شش روز زندان رفته ايد شش سال است داريد خاطرات زندان می نويسيد و پيش روانپزشک می رويد که خاطرات زندان را برای شما از اعماق ذهن تان بيرون بکشد__ آنوقت زنان زندانی را مجنون های جنسی ترسيم می کنيد! واقعاً راديو زمانه چطور می خواهد پاسخگوی این ابتذال وجودی همکارانش آقايان نيک آهنگ کوثر و محمود فرجامی باشد. تريبون باز کرده اید که به حمد الّله بعد از زندان های جمهوری اسلامی تاديب نسوان کنيد. من اگر جای شما بودم آن لوگوی کلاغستون را بر می داشتنم جايش يک عضو شريف مردانه می گذاشتم که نمادی از مرد سالاری مبتذل این برنامه باشد.

حالا که تريبون رسانه ای داريد، دين تاريخی شما به این زنان زندانی سياسی ست که در راستای پروسه شکنجه مدرن جمهوری اسلامی آنان را تا ابد شکنجه کنيد. واقعاً راديو زمانه تا کی می خواهد به بهانه کم بودن توليد برنامه، این برنامه مبتذل کلاغستون را ادامه دهد؟ گيرم که اصلاً این پر طرفدار ترين برنامه تان هم باشد -اخلاق روزنامه نگاری تان چه می شود! چند نفر آدم کار کشته و باسواد خواهند خواست با رسانه ای کار کنند که این چنين برنامه های شرم آوری را توليد می کند؟
*********
خورشيد به این لينک داده بود که من هم می دهم: مصاحبه شهرنوش پارسی پور با ایران امروز
پاسخ محمود فرجامی
پاسخ لوا به محمود فرجامی
نقد زندگی روی ترن هوايی به محمود فرجامی

سه فرصت ديدار با اکبر گنجی همين پنجشنبه-جمعه- و يکشنبه


برنامه پنجشنبه به زبان انگليسی هست
Canadian Journalists for Free Expression

Renowned Iranian Journalist and Dissident
Akbar Ganji
Speaks in Toronto

Date:
Thursday, January 25, 2007, 7:00 p.m.

Venue:
The Koffler Institute, 569 Spadina Avenue, University of Toronto, Room 108
Admission is free.
All are welcome, but come early as space is limited.


Who:
Akbar Ganji, Iranian journalist
Arnold Amber, President, CJFE
Carol Off, Host of CBC Radio One 99.1’s "As It Happens"

What:
Discussion of state of Press Freedom in Iran
Presentation of the 2000 International Press Freedom Award

For more information contact:
Julie Payne
Canadian Journalists for Free Expression
416.515.9622 x 226 or visit www.cjfe.org

*************************

برنامه جمعه گپی است خودمانی


Mr. Ganji will not deliver a formal talk; the session is structured around
Question and Answer and/or a Dialogue with Mr. Ganji. Agora members will have a
rare opportunity to meet with him personally, ask questions, raise their
concerns and hear Mr. Ganji’s answers in a smaller and a more dialogical
environment than bigger lectures usually offer to the audience.


Akbar Ganji
Date: Friday, January 26, 2007
Time: 6-9pm
Place: OISE, Room 4422
Ont. Inst. for Studies in Education/UofT (OISE)
252 Bloor Street West
M5S 1V6

*************

برنامه يکشنبه هم سخنرانی جدی ست. مکان هم همان مکان هفته پيش است.

Akbar Ganji
lecture (in Persian) on

a "Nuclear Iran"

Sunday, Jan. 28, at 3 pm
University of Toronto
Earth Sciences Building, room 1050
5 Bancroft Ave.

به خاطر گنجی در تورونتو

بابک دانشجوی دکترايی که از ایران برای يک سال به کانادا آمده بود در مقابل هر دست لطيفی که در مقابلش دراز می شد سرش را پايين می آورد، دست به سينه می گذاشت، سلام می کرد و عذر می خواست که به دلايل مذهبی نمی تواند دست خانم ها را بفشارد. این خبر در سطح شهر و مابين دوستان پيچيده بود و وقتی که من برای اولين بار بابک را ملاقات کردم دست ام را مقابلش دراز نکردم. بعضی ها می دانستند و کردند. انگار بايد از نزديک شرم را در چهره بابک می ديدند و از دهانش می شنيدند.

خانمی مو شرابی دستش را برای سئوال کردن بالا می برد. نگران دين اسلام است. از گنجی به خاطر مدرن شدنش و از اسلام برگشتنش تشکر می کند و ابراز تعجب می کند که اکبرگنجی که از پيشينه مذهبی آمده «اینقدر با شعور و فهميده» است. می گويد "آقای گنجی شما استثنی اید ولی اگر تکليف مان را با این اسلام مشخص نکنيم بلاخره از يک جايی سر می زند بيرون و موی دماغ مان می شود" (نقل به مضمون). گنجی سعی می کند توضيح دهد که منظورش از سکولاريسم جدايی نهاد دين از نهاد سياست است - نه نماز و روزه خودش. مردی بابلوز سبز معترضانه در کلامش می پرد که"اسلام با دمکراسی سازگاری ندارد."

تمام سخنرانی های بزرگ دانشگاه تورونتو را يا جزو کميته برگزاری اش بوده ام يا اینکه شرکت کرده ام. هميشه حدود يک ششم از شرکت کنندگان زن هستند. تعداد زنان به وضوح بيشتر از سخنرانی و کنفرانس های قبلی است. تقريباً با حساب چشمی من 76 زن در سالن هستند که يازده نفرشان حجاب بر سر دارند. با حساب سر انگشتی من حدود يک چهارم زن در سالن هست حتی بيشتر از کنفراس زنان دو سال پيش. این را به دوستم که کنار دستم ايستاده می گويم.

دوستم نگران است. می گويد پشت سرت را داری- اینها سفارتی اند! می گويم برادر من اینها را من می شناسم سفارتی نيستند؛ هر مرد ريشويی که حزب اللهی نيست. در کلامش نگرانی است انگار از مردان ريشو کم نکشيده است. سال ها فراری بوده و پناهنده- پدرش در آمده است. جرمش: از منظر حزب توده نگاه می کرده است. می گويم "اینها از حلقه کيان اند." می گويد "حلقه کيان ديگه چيه؟"

برنامه تمام شده است. همه گنجی را احاطه کرده اند و عکس می گيرند. ایرانيان تورنتو- آنها که اینجور برنامه ها را می آیند- همه همديگر را می شناسند. دست می دهند و روبوسی می کنند. تکين می گويد: "بوس بده!" صورتم را به نشان دوستی به صورتش می چسبانم و هوای کنار صورتش را «موچی» می کنم به نشان بوسه ای. يعنی من آزادم! از بند های سنتی آپارتايد جنسيتی آزادم!!

مرد با فرهنگ و با سواد را می بينم که دستش را به سمت زنی محجبه دراز کرده است. زن با اکراه دست لطيف اش را آرام جلو می آورد و تمام عضلات دستش را در کنترل دارد که طوری دست مرد را بفشارد ر که انگار نمی خواسته است. به او می گويم "چرا به او نمی گويی که نمی خواهی!" مرد در موقعيت قدرت است. آخر با سواد است و با فرهنگ. مرد مدرنی است و لابد می خواهد با تماس پوست دستش، زن را مفتخر کند و مدرنيته را به او منتقل کند.

-فردا شنبه 20 ژانويه- سخنرانی اکبر گنجی در تورونتو




لطفاً به تغيير محل سخنرانی توجه کنيد.
سخنرانی به زبان فارسی است.








University of TorontoDepartment of Historical Studies-UTM, the Department of Near and Middle Eastern Civilizations
&
Toronto Initiative for Iranian Studies Present
a Persian lecture by
Akbar Ganji
Iranian journalist & political reformist
“The Political Structure of the Islamic Republic and Paths to Democratic Transition in Iran”
2:00 p.m.
Saturday 20 January 2007
Room 150
Earth Science Centre
5 Bancroft Avenue
University of Toronto

ازدواج سه نفره


خطبه را خواندند، به همین سادگی كه همیشه می‌خوانند. میان اهالی ساده ده، شاید چشمی هم دیگر مبهوت نبود كه روستا كوچك است. خبر مثل بمب در فضای كوچك روستا پیچیده بود. عروسی است دیگر. تمام اهل ده دعوتند. داستان محمد و عاشقیت‌اش را همه می‌دانستند، همه. خطبه عقد بی‌حرف و حدیث جاری شد. حدیثی اگر بود كه بود، ماند برای چشم‌های شما و این گزارش؛ حكایت ازدواج یك داماد با دو عروس در یك شب.
ادامه ماجرا

عکس های حسن سربخشيان از عروسی اقوام مختلف ایرانی را از دست مدهيد.



در اوج پان عربيسم دهه شصت و هفتاد، اعلی حضرت همايونی ممد رضا شاه درايت به خرج داده بود-يک موج راديويی عربی در خوزستان پخش می کرد که صبح تا شب برای عرب های خوزستان و همسايه های عرب از کروش و داريوش قصه پخش می کرد: پان ایرانيسم با زبان عربی. حالا من نمی دونم چند تا راديويی عربی صبح تا شوم پان عربيسم به زبان فارسی پخش می کردند!.

وديو را از طريق پيمان پيدا کردم. دعوای بين ميان مشعان الجبوری و صادق الموسوی است. الجبوری برای صدام شهید فاتحه می خواند و الموسوی به نشان اعتراض داد و بيداد راه می اندازد...خلاصه بحث مرکزی این است که الجبوری می گويد "تو خفه شو موسوی تو ایرانی هستی و صدام هم سرورت است بدبخت!"

این مشعان خان الجبوری آدم کلاً ديوانه ای هست و خلاصه بدتر از بوش هرچه در عراق تقصير بوش هست را گردن ایران می اندازد. این نماينده محترم مجلس به گمان از بچه گی گوشش به این راديو ناسيوناليستی اعلی حضرت ممد رضا شاه بوده و با خودش سوگند خورده يک روز تلافی تمام داستان های پر از خالی بندی جنگ ساسانيان با مهاجمان عرب را در بياورد....بلکه هم در کودکی عکس های عمرکشون در ایران را ديده باشد.

لج من البته از ميمری بی شرف در می آيد که مثلاً این را به عنوان مسخره اعراب ترجمه کرده اند. منهای بحث های احمقانه الجبوری- اصلا که گفته که بحث بايد با کراوات پشت ميز و مودبانه صورت بگيرد فلان فلان شده ها!

خبر خوب: من شيرين يک بيست درصد از حرف های اینها را فهميدم...بايد برم مصر عربی درست و حسابی ياد بگيرم

این ويديو را صادق الوند در وب سايتش گذاشته است و زيرش نوشته در روایات آمده است هر که این ویدئو نبیند و بمیرد، هرگز زنده نبوده است!
دختری است نوزده ساله است که می خواهد کانديدا رياست جمهوری شود در جمهوری اسلامی ایران. خوب طبيعتا عده ای روزنامه نگار مرد آگاه به مسائل -والبته مشکل رد صلاحيت شدن رجل سياسي غير رجال-دورش را گرفته اند و تا می توانند مسخره اش می کنند.
آدم دلش می خواهد به اینها بگويد که " آخه پفيوز در این بازی قدرت که تو در آن باهوش سر بلند بيرون می آيی اگر جرأتش را داری برو چادر خانم اعظم طالقانی را بچسب و بپرس که چرا کانديد شده است!"
این خبر نگاران سلحشور ایرانی هم ضعيف گير آورده اند.