مرضیه مرتاضی لنگرودی:

استدلالي كه زنان و مردان اصلاح طلب صاحب مجوز در انتقاد به اصلاح طلبان بي مجوز به كار مي برند اين است كه امروز، زمان مناسبي براي تجمع نيست. وضعيت كشور بحراني است و در مخاطره است. من مي پرسم در صد سال اخير چه زماني وضعيت مملكت مخاطره آميز نبوده است؟ و نكته ديگر اينكه در مملكت كه انواع مجوز در اختيار زور و قدرت است. رسم است كه از كساني كه زور و قدرت دارند نمي پرسند چرا مي زني و از آنكه ضعيف است و زوري ندارد هميشه مي پرسند چه كاري كردي كه كتك خوردي؟ صد ها و هزاران سال است كه هميشه آنكه زور دارد، مجوز دارد و مي زند؛ كسي از او نمي پرسد چرا؟ و آنكه زور ندارد فقط مجوز كتك خوردن، محاكمه و زندان رفتن دارد.
-------
پروين اردلان
متهم اقدام علیه امنیت مدنی کیست؟
سال هاست که گروه هاي فعال و برابرخواه در جنبش زنان براي تحقق موقعيت حقوقي شان به هر اقدام مسالمت آميزي دست زده اند تا در عرصه علني ديده شوند. از مکتوب کردن خواست ها گرفته تا برگزاري کارگاه و سمينار و تجمعات مسالمت آميز، از تشکيل جمع هايي چون هم انديشي زنان، حرکت هاي جهاني زنان، زنان و صلح، كارزار ورود به استاديوم و... تا کمپين يک ميليون امضا براي تغيير قوانين تبعيض آميز، و ارتباط چهره به چهره با زنان ومردان... سعي و انديشه وافر به کار برده اند تا هريک به شيوه خود فضاي کم وسعت زنان را باز و گسترده کنند، هرچند هربار به خاطر چوب هاي زيادي که لاي چرخ حرکت شان گذاشته مي شود، هزينه پرداخته و تغيير روش مي دهند. زيرا مصلحت انديشي هاي امنيتي که از شيوه هاي کنترل زنان هستند، مانع از فعاليت مدني زنان مي شوند
-----------------
آزاده فرقاني:
خانم شهبانو! شما وجدان شخصي خودتان را يا يک وجدان ناظر را گواه کنيد و بگوييد چه ربطي، واقعاً چه ربطي، با تلاشگران زن در 22 خرداد و 13 اسفند داشتيد و داريد. وجه مشترک آنان سال ها مبارزه براي آزادي واقعي، رفع ستم، استقلال و رسيدن به حداقل هاي حقوق انساني زنان است. آن ها را نيروي اجتماعي و احساس مسئوليت و همزيستي با زنان محروم، مفلوک، بيکار، فقير، کارگران فرودست، معلمان شريف، پرستاران خادم، کارمندان و مانند آنها به اين مسيرها مي کشاند. شما چه پيوندي مي توانيد با اينان داشته باشيد، مگر در بهترين و راستگوترين شرايط، احساس دلسوزي. اما آيا اين کافي است، که ناگهان بپريد وسط معرکه و بخواهيد فرصت شکار کنيد.
---------------
نگران تغيير مسير پرونده هستيم
دخترمحبوبه عباسقلي زاده

این سی و سه زن به طبل شما نمی رقصند

"صحنه های "دفاع مقدس" آنچنان که از تلوزيون صدا و سيمای جمهوری اسلامی ایران پخش می شدند زنانی را نشان می دادند که با اشک شوق شوهران، پدران، و پسران شان را راهی جبهه های "حق بر علیه باطل" می کردند. آنها که عزيزی را برای "قربانی شدن" نفرستاده بودند به دفتر بسيج محل می رفتند و به حاجی التماس می کردنند که آخرين النگو شان، گوشواره مادری شان را بگيرد و خرج رزمندگان کند. زنان جنگ زده آبادانی که ديگر "کَس و کاری" نداشتند پشت خط مقدم جبهه نان می پختند، برنج دم می کشيدند و قيمه بار می گذاشتند تا انتقام خون مردانشان را بگيرند. اگر هم عزيز از دست رفته شان قابل شمرده می شد، مادران، همسران و خواهران بودند که در مقابل دوربين مرتضی آوينی اشک می ريختند از فضايل اسلامی-انسانی شهيد شان می گفتند. این بود سهم زنان از جنگ، از "روايت فتح" که اگر فتحی در کار بود،فتح مردانی بود که جنگ را جنگيده بودند. "

این قسمتی از مقاله ای بود که قرار بود برای ويژه نامه روز زن روزنامه شهروند بنويسم. مقاله ای که به خاطر دستگيری فعالان جنبش زن هرگز تمام اش نکردم. می خواستم از زن و جنگ بنويسم. از اینکه قربانيان اصلی جنگ زنان اند. می خواستم از تاريخ مثال بياورم. از جنبش های زنان بنويسم که تحت شعاع جنگ ها از بين رفتند. می خواستم از ملی گرايی مردانه بنويسم. همان ملی گرايی ای که هميشه آنچه را که خود سعادت "وطن" تصور می کند به حق و حقوق زنان ترجيح می دهد. همان ملی گرايی مردانه ای که از جنگ "نان" می خورد. همان که تمام افتخارات جنگ نصيب اش می شود. چرا که "کير" دارد، چرا که "خايه" دارد، چرا که می تواند ادعا کند که "اگر آمريکا به ایران حمله کند بر می گردد و می جنگد." چرا که سال های سال جلادی بوده است، مثل محسن رضايی، که تخصص اش جنگ است. پس می آيد در تلوزيون و می گويد که "خود را برای جنگ آماده کنيد که منِ فرمانده ی سلحشور هوايتان را خواهم داشت." قربانيان جنگ زنان اند. قربانی جنگ جنبش زنان است. افتخاراتش نصيب "کير دارانی" خواهد شد که ادعاهای غير خشونت آميز دارند و هيزم بيار جنگ اند.

وقتی "مام وطن" در خطر باشيد چه جای حرف از حقوق زنان است. وقتی "مام وطن" در خطر است وطن احتياج به "مادر" دارد و "خواهر" نه "زن." لوگوی "زنان در بند را آزاد کنيد" را که درست می کرديم يکی گفت "ننويسيم زن بنويسم «خواهر،» بنويسيم «خواهران در بند مان.»" می گفت این ایرانی ها به واژه «زن» حساسيت دارند. زن تنها ست. زن بدون مرد است. زن بدون فرزند است. چون اگر با مرد بود که ديگر زن نمی شد. می شد ناموس. می شد خواهر. می شد مادر. برای همين است که آقايان مشارکتی که در عمر سياسی شريف شان پشيزی هم برای جنبش زنان دل نسوزانده اند امروز نگران "دلسوزی های مادرانه فعالين جنبش زنان برای جنبش هستند." از جنبش زنان که نمی شود "زنانه" حمايت کرد. حمايتِ عاقلانه، حمايتِ دلسوزانه، حمايت مادرانه است__نه زنانه! زن است که خطرناک است. زن است که شورشی است. زن است که می خواهد قدرت های مردانه را به چالش بکشد. با زن بايد مقابله کرد. بايد مادرش کرد. بايد خواهرش کرد. بايد ناموس اش کرد. نگوييد جنبش، مگر جنبش زنان در ایران جنبش است؟ از آقای جلايی پور بپرسيد که به شما بگويد: "حاجی، بابا، اینها که جنبش نيستند! اینها شورشی اند! اینها فوق فوق اش اگر خيلی بخواهيم حال پخش کنيم «پويش» اند!"

در لحظات حساس تاريخی که آقای شريعتمداری خيال دارند اعضای کليدی جنبش زنان در ایران را بسوزانند، در لحظات تاريخی که تمام فعالين حقوق زنان شب ها را نمی خوابند و در حال کارند، برای جنبش زنان نسخه می پيچند. اولش با حماقت تمام جنبش زنان را به "خوب" و "بد، به "سکولار" و "اسلامی" تقسيم می کنند و بعد که دوزاری شان می افتد که گند زنده اند به "گه خوری" می افتند. نسخه نپيچيد قربان.........نسخه تان بخورد توی سرتان!

شما فکر کرديد که تئوريسن های جنبش زنان و فعالين جنبش زنان در طی این بيست و هشت سال، کارهايشان هردمبيل بوده است؟ فکر می کنيد پشت فعاليت هاشان تئوری نيست که نشسته اید نقد تئوريک شان می کنيد! جواب همه شما منتقدانِ يک شبه منتقد و متخصصِ امورِ زنان شده را افسانه نجم آبادی قبلاً داده است.

آقايان، آقای درخشان، آقای الپر، آقای سيد آبادی، آقای عليزاده ، تئوريسينِ بزرگ هميشه همراه با جنبشِ زنان، آقای جلايی پور، برای من (درست مثل افسانه نجم آبادی) مشخص نيست که چرا نقد های شما در این چهار چوب های خاص مطرح شده است و می شود. منطق سياسی این "نقد ها" چيست؟درست مثل افسانه نجم آبادی من هم از شما می پرسم:

"چه برداشتي از مبارزات و تلاش‌هاي كنوني زنان براي گسترش مردم‌سالاري در جامعه و دستيابي به حقوق خود زمينة طرح چنين سؤالاتي [نقد های] را فراهم آورده است؟ از اينها مهم‌تر مي‌پرسم: اثرهاي سياسي اين‌گونه پرسش‌ها [نقدها] چه خواهد بود؟"

من هم مثل نجم آبادی" چندان دلِ خوشي از سؤال‌هايي كه منطق آن طبقه‌بندي است ندارم!":

"(مثلاً طبقه‌بندي ميان جنبش و «نه ـ جنبش».) دليل اين دلخوري هم آن است كه معمولاً طبقه‌بندي، برخلاف ادعاي بسياري از استادان جامعه‌شناس، امري بي‌طرفانه و مبتني بر عينيتي ناب نيست. طبقه‌بندي خود آفرينندة ميداني از قدرت است كه با قرار دادن برخي مقوله‌ها در داخل و برخي ديگر در حاشيه يا در خارج از اين ميدان، جزئي از مناسبات قدرت بين دروني‌ها و بيروني‌ها مي‌شود."

این نقد های شما هم بسان نقد های مکرر آقای جلايی پور از جنبش زنان "اثر نظامت" دارد:

" [...] ، يعني مثل ناظم مدرسه كه براي شاگردان تعيين تكليف مي‌كند، مثلاً آنان را به ترتيب قد در صف رديف مي‌كند، اگر قامت حركت‌هاي زنان با اين تعريف نخواند، زنان بايد دست از اظهار موجوديت بردارند (و خيال اصلاح‌طلبان منكر وجود مسائل زنان را راحت كنند)، و اگر قامت اين حركات با آن اندازه خواند، زنان مي‌توانند با شادي اعلام كنند كه پس «وجود داريم» و پس «حق داريم كه اظهار وجود كنيم». يعني «حق اظهار وجود» ما را در گرو آن قرار مي‌دهد كه چه كساني مقولة «جنبش» را تعريف مي‌كنند، چگونه قامت ما را اندازه مي‌گيرند و به چه قضاوتي مي‌رسند. پاسخ مثبت يا منفي به اين سؤال بي‌شك اثرهاي سياسي و فرهنگي مهمي در پي دارد و شايد به همين سبب است كه اصلاً چنين پرسشي [نقدهایی] مطرح شده است."
.

. آقای شريعتمداری، جناب آقای دکتر رامين احمدی، آقای جلايی پور، آقايانی که امروز درسراسر این کره ی خاکیبرای جنبش زنان تعيين تکليف می کنید، آقایانی که از جنبش زنان برای اهداف انقلاب مخملی گوگولی تان استفاده می کنيد، آقايانی که از زنان برای تبليغات جنگ طلبانه تان استفاده سياسی می کنيد، اصلاح طلبان ناز و گوگولی ای که مدام در حال طبقه بندی جنبش زنان به خوب و بد هستيد، جامعه پدرسالاران محترم که از شنيدن واژه زن کهير می زنيد، وطن پرستان آبکی که وطن تان تنها در حول و حوش "خايه های" مبارک تان مرز دارد، جملگی بدانيد که هر یک از شما به نوعی سد راه جنبش زنان هستید.

در پايان این شعر را به شما آقايان محترم تقديم می کنم چرا که حاضر نيستم به ساز شما برقصم!!



لینک های مربوط که در داخل متن وجود ندارند:

خانم‌ها،‌ به یک سال بعد فکر کنید حسین درخشان

جمهور

پای تخته یا پشت میله؟ امیر علیزاده

عقلانیت حکم می کند ،شادی صدر را آزاد کنید! علی اصغر سیدابادی

سوالهائی از منتقدین جنبش زنان نیما

نکته‌ مغفول در نقد حرکت زنان روح

تبرئه خشونت کنندگان علی معظی

الپر جان! حالا حتمأ که نبايد بابت همه چيز نظر داد. آزاد نویس

ما هر چه را که باید از دست داده باشیم از دست داده ایم
سارا لقمانی


فقط خود را يک لحظه در سلول انفرادی تصور کنيد

قراربازداشت یک ماهه شادی صدر و محبوبه عباسقلی زاده با تفهیم پنج اتهام صادر شده است.


از وقتی روزبه برايم از سلول انفرادی گفته است و از وقتی که می دانم شادی صدر در سلول انفرادی است__ تمام زندگی ام تحت شعاع داستان های روزبه و وضعيت فعلی شادی و محبوبه قرار گرفته است.

روزبه می گفت هميشه سلول تاريک است. شب و صبح را بايد از ساعت های بازجويی ات بفهمی. تصورِ اتاقی به بزرگی يک آسانسور، به مرطوبی انباری های قديمی و با موکتی سرد و کثيف دارد ديوانه ام می کند. خودم را در حال کتک خوردن با چشمان بسته تصور می کنم. چشمانم بسته است و در حالی که دارم حرف می زنم مشت است که بر سينه ام فرود می آيد. به درک اگر آدم را موقع بازجويی می زنند. آيا می شود روزی هشت ليوان آب خورد؟ می گذارند آدم درست و حسابی دست شويی برود؟ کرم می دهند آدم دستش را بعد از شستن نرم کند؟ سيبيل های آدم چه می شود؟ آدم يک ماه ريش و سيبيل اش را نکند که بسان مادر ناصر الدين شاه خواهد شد؟ شورت تازه از کجا آدم بياورد؟ وضعيت حمام چطور است؟ پرییود بشوی بايد چه خاکی بر سرت بکنی؟ برای درد ابوبروفين می دهند؟

اینها شايد به نظر دغدغه های يک بچه بورژوایِ لوس باشد، اما ساعتی نيست که يکی از روزمرگی های زندگی ام من را به فکر حالت های ممکن از روزمرگی های انفرادی نياندازد. روزبه دستش را به ديوار ها می کشيده که شايد بتواند طرح های قابلِ تصوری روی ديوار پيدا کند. ديشب دستم را به ديوار کُمُدی که در آن می خوابم کشيدم و از تصور اینکه مجبور باشم در تاريکی مطلق ساعت ها در این کُمُد بمانم احساس خفگی کردم. درِِ کُمد را باز کردم و با سرعت هرچه تمام تر صورتم را بيرون بردم که نفس بکشم.

خبرهای بد

از صنم دزدیدم:
برای شادی و محبوبه قرار بازداشت موقت صادر شده. یعنی اینکه ولشون نمی
کنن. وکیل هم نمی تونن داشته باشن تو این مدت. می ترسم همون بلایی که سر سینا و جهانبگلو و خانوم کار اومد سرشون بیاد. پروژه اعتراف گیری و شکنجه روحی...


ساکت نمونین تو رو خدا...


صدور قرار بازداشت موقت براي شادي صدر و محبوبه عباسقلي زاده


تا نپذيرفتن وكالت ها فقط صدر مي تواند به حكم خود اعتراض كند

نماز جمعه تورونتو-فردا به امامت يک زن!.


نماز جمعه فردا به امامت خانم پملا تايلور يادتان نرود.
The Canadian Muslim Union is honoured to announce the
1st International Women's Day Juma [Muslim Congregational Prayer] to be held in Toronto, Ontario
on
March 9, 2007
The Service will begin @ 1:20
The Prayer will be led by Pamela Taylor, former co-chair of the Progressive Muslim Union. Ms. Taylor made history in 2005 by being the first woman to lead mixed gender Muslim Congregational Prayers in a Mosque. She is making history again by leading mixed gender Muslim Prayer on the occassion of International Women's Day 2007.

All are invited to participate, regardless of gender, race, creed, belief, orientation, class, etc etc.

Venue: Steelworker's Hall, 25 Cecil Street, Toronto [1 block south of College b/n University & Spadina] For more information: secretary@muslimuni on.ca

Canadian Muslim Union: www.muslimunion. ca
در ضمن سخنرانی خانم پملا تايلور شنبه در دانشگاه تورنتو همراه با نمايشگاه عکاسی از زنان در جوامع مسلمان و صد البته عکس های زنانی که این چند روز مهمان اوين بودند و هستند:

The Iranian Association at the University of Toronto (IAUT) is pleased to host "Pamela Taylor" for an special International Women's day event on Saturday, March 10th 2007. Pamela Taylo will deliver a talk entitled: " Muslim Women in the Crosshairs". The speech will be followed by a photo exhibition.

Pamela Taylor received her Masters of Theological Studies from Harvard Divinity School. She served as co-chair of the Progressive Muslim union for two years and is the co-founder of Muslims for Progressive Values. She is also a free-lance writer currently writing for the
Newsweek-Washington Post On Faith panel. You can visit her website at:
www.pktaylor. com.

In this talk she will discuss how the intersection of Fundamentalism and Authoritarianism/ Totalitarianism negatively impacts Muslim women. She will address the surge in the popularity of fundamentalist thinking (although not all are necessarily fundamentalist, some of
them are actually highly revisionist, but position themselves as a return to true Islamic values) and the trend toward totalitarianism in Islamic societies. The fundamentalist upsurge is a global phenomenon (the Christian right here in the US, Hindu nationalism in India) and it seems that the expansion of government into private lives is moving forward on many fronts as well. She will further elaborate on how this very negatively impacts Muslim women.

Time: Saturday, March 10th 2007, 4:00PM to 7:00PM.
Location: Room 4422, OISE, 252 Bloor Street West.

خبر های تجمع امروز را از هرجا گير آوردم این جا می گذارم

ژيلا بنی يعقوب آزاد شد.

گزارش کامل و دقيقه به دقيقه از تجمع امروز را در وبلاگ عروسک کوکی بخوانيد.
خبر جديد اين‌که: نيروی انتظامی بازداشتِ 4 نفر را در تجمعِ آرامِ جلوی مجلس تأييد کرده.
تجمع با کمی خشونت و با حضور تعداد زیادی نیروی پلیس و لباس شخصی تمام شد. شهلا انتصاری بیانیه را خوانده و تجمع کنندگان در حال پراکنده شدن هستند.
نیلوفر و علی عبدی میگن ده دوازده نفر را گرفتند.

رکسانا ستایش گیسو احمدی و مارال فرخی دو نفر از دستگیرشده ها هستند.

پ.ن. آخرین آمار دستگیرشده ها ۱۵ نفر است.

منزل برخی از آزادشدگان شب گذشته را تفتیش کرده اند .

از خبرهای رسیده خیلی مطمئن نیستم. بچه ها پشت تلفن واضح حرف نمی زنند و بعضی چیزها را سربسته میگو یند.

الان خبردار شدم يکی از دانشجويان دختر را بازداشت کرده‌اند که اسمش مارال است و نمی‌دانم که ديگر چند نفر ديگر...

نيروهای ضد شورش و انتظامی مردم را، که می‌گويند حدود هزار نفر هستند، با ضرب و شتم(بيشتر با باتوم) پراکنده کرده‌اند. خيابان‌های اطرافِ مجلس شلوغ است و ملت را گروه‌گروه کرده‌اند که کنترل‌شان راحت‌تر باشد. چهره‌های فعال سياسی و اجتماعی از جمله خشايار ديهيمی و بابک احمدی هم در ميان جمع ديده شده‌اند و بسياری از سازمان‌های غيردولتی و گروه‌های فعال زنان حضور داشته‌اند.

خانم گوارايی و مرضيه مرتاضی را به شدت زده اند با باتوم و لگد. می‌گويند اطرافِ مجلس به شدت شلوغ است و نمی‌گذارند آدم‌ها به
هم نزديک شوند. نيروهای انتظامی فعال‌اند

ترجمه های خبر ها رو هم من سريع می کنم...هرکی عشقش کشيد بر داره بذاره هرجا خواست
البته دارم از خواب می ميرم...اگه استفاده کرديد يک اديت کوچيک هم بکنيد.

Despite the mass arrests of prominent members, women organizations inside Iran have decided to go ahead with a previously planned event of peaceful gathering in front of the Parliament (Majlis). Anti-riot squad police have a visible presence and violence has been used to disperse the crowd into smaller groups to further control them. Two prominent members of the women’s movement, Fatemeh Govarayi and Marziyeh Mortazi were severely beaten in front of the Parliament. Fifteen people have been arrested among them Maral Khorami and Gisoo Ahmadi.

The authorities have been prepared for this gathering and have been taking cautionary measures. All wireless network services have been discounted within a 2 kilometers radius around the Parliament. Cell phone users are unable to make/receive calls. The same strategy was used by the Iranian authorities during the July 1999 mass protest of students to make communication impossible. The houses of some of the released women activists, who were arrested on March 4th in front of the Revolutionary Courts, were searched last night in intimidation.

Many non-governmental organizations and women’s groups have decided to participate in today’ protest. There are around one thousand people gathered today and many famous faces are present including Babak Ahmadi and Khashayar Deyhimi. These numbers do not include the number of teacher’s who have been protesting on the same site for the past five days. The teachers are demanding the education minister Mahmoud Farshidi to step down, their salaries to be raised and that colleagues fired for political reasons be re-hired. The protesters are exercising their right to freedom of peaceful assembly according to article 27 of the Islamic Republic of Iran’s constitution.

Today’s peaceful gathering came to end in a violent atmosphere with heavy police presence. Shahla Entesari read the organizers’ statement and the crowd started to disperse. The Police has confirmed four arrests so far.



با تمام بی خوابی ام نشسته ام بيدار... دل در دل بنده نيست. نگران منتظرم ببينيم که چه می شود. اینقدر حرف برای گفتن دارم...اما فعلاً اینجا بيلبورد تبليغاتی جنبش زنان است.

از پرستو:
دوستِ خبرنگارم از جلوی مجلس رد می‌شده، تماس گرفت که: آرام نشسته‌اند همه. معلمان و زنان. در هم. محوطه‌ی جلوی مجلس پـُر است و پلاکاردهايی دستِ چند نفر است که می‌گويد "يک با يک برابر است" و غيره. تخمينِ او از جمعيت، چيزی حدود دو هزار نفر است. ساعتی که گروهِ هماهنگ‌کننده‌ی مراسم 8 مارس برای جمع شدن جلوی مجلس اعلام کرده، 2 تا 3 بعدازظهر است و از الان کسانی جمع شده‌اند به پاس‌داشتِ روزِ زن. خبرها را، تا جايی که بتوانم، می‌نويسم در اين ساعت‌ها.
اين زنان ترسناك

تدابير شديد امنيتي در اطراف مجلس

تمام خطوط موبايل تاليا و خطوط دولتي در شعاع يكي دو كيلومتري اطراف مجلس از شبكه خارج شده اند،‌ اين اتفاقي بود كه اگر اشتباه نكنم براي اولين بار در اوج شلوغ بازيهاي اطراف دانشگاه به عنوان يكي از راهكارهاي امنيتي از آن استفاده شد. اين اتفاق حتا در تجمع چند هزار نفري معلمين در مقابل مجلس هم تكرار نشد. حالا ببينيد اين خانمهايي كه قرار است امروز جلو مجلس تجمع كنند،‌ چقدر موجودات خطرناكي تلقي مي شوند كه از اول صبح تلفنهاي منطقه را به خاطرشان قطع كرده اند. از نگاهي ديگر، اتفاقات اين چند روز نشان از قدرت عجيب و غريب جنس لطيف در حركتهاي بزرگ اجتماعي دارد و اينكه دولتمردان دگم ما با همه ي ندانم كاريشان از اين نيمه ي جامعه وحشتي خاص دارند و وحشتشان هم به جاست... دست مريزاد دختران.

همبستگي براي آزادي ، برابري، عدالت جنسيت


اطلاعيه شماره 2 برگزاری مراسم روز جهانی زن 8 مارس

فعالان جنبش زنان سالهاست كه با چشم‌انداز همبستگی زنان ايران و جهان و طرح مطالبات مدنی، خواهان برگزاری روز جهانی زن بوده‌اند. متأسفانه به‌رغم تلاش‌های مستمر گروه‌های مختلف زنان در مسير احقاق حقوق انسانی و شهروندی، همواره با محدوديت‌ها و موانع بی‌شماری روبرو بوده‌ايم.

امسال نيز بر آن شديم تا با طرح مطالبات زنان، در تجمعی مسالمت‌آميز(طبق ماده‌ی 27 قانون اساسی) در مقابل نهادی كه به باور ما بايد برآمده از آرای ملت باشد، با تأكيد بر خواسته‌های دمكراتيك و برحق خود روز جهانی زن را گرامی بداريم.
اينك اعلام می‌كنيم كه به علت برخورد خشونت‌آميز نيروهای انتظامی با فعالان جنبش زنان در 13 اسفند كه منجر به بازداشت 33 نفر از آنان—از جمله گروه هماهنگ‌كننده—شد و با ادامه‌ی بازداشت سه نفر از فعالان جنبش زنان در زندان اوين، كه دو تن از ايشان عضو گروه هماهنگ‌كننده هستند، و همچنين به علت آزادی تعدادی از افرادِ گروه هماهنگ‌كننده‌ی مراسم در اولين ساعات روز 17 اسفند، امكان مديريت و سازماندهی مراسم روز جهانی زن از گروه هماهنگ‌كننده سلب شده است.

به همين دليل با تبريك مجدد روز جهانی زن كه امسال به نام "همبستگی برای آزادی، برابری، عدالت جنسيتی" نام‌گذاری شده است، دست كليه حمايت‌كنندگان را می‌فشاريم و تقاضا داريم به منظور جلوگيری از بروز هرگونه خشونت و يا سوءاستفاده، با اخلاق مدني و صلح‌جويانه، گروه هماهنگ‌كننده را در مقابل مجلس، ياری كنيد.


گروه هماهنگ كننده : شهلا انتصاری، فاطمه گوارايی، مرضيه مرتاضی‌لنگرودی، رضوان مقدم.