اين پورن نيست اين تجاوز است: نگاهی به يک سايت ايرانی

يکی از دوستان یک سايت پورنوگرافيک ايرونی رو به من معرفی کرد. می توانم ادعا کنم که با ژانر پورن فرنگی آشنايی کامل دارم و خوب هم در مسائل تئوريک و فلسفی پيرامونی اش وارد ام اما اين "سايت *&^&%$" حسابی مشکل دار است. صحنه های تجاوز به زنانی که به وضوح دارند به نشان دادن صورت هاشان اعتراض می کنند را، بدون در نظر گرفتن عامليت و رضايت آنها نشان می دهند. می دانم که اگر لينک بدهم به وديو های خاص، دارم حمايت می کنم، يا اينکه...
بايد پس فردا بلند شوم بروم ببينم چطور می شود درِ اين بی شرف ها را تخته کرد! من هيچ مشکلی با پورنی که شرکت کننده ها درش کاملاً رضايت و عامليت داشته باشند ندارم و بسيار هم خوب است. اما اين افتضاح است که صحنه های تجاوز به زنان شده فيلم سکسیِ شب مردم!
اينقدر حالم بد شده که ديگر اصلاً نمی توانم در مساله دقيق شوم و نقد درست و حسابی بنويسم! يک مشت مردمان حيوان!
-------
الان که حالم کمی بهتر شد می نويسم:

تمام ويديو ها در چهارچوب هنجار های دگرجنس گرايی بودند و تنها سه فيلم از سکس همجنسگرا ها بود که آن هم پورن خصوصی بود و نمی شد گفت که تجاوز است چرا که همه شرکت کنندگان در عمل گايمان کاملاً به وجود دوربين واقف بودند. حال اينکه خبر داشته اند پورن خصوصی شان از انترنت سر در می آورد را ديگر نمی توان فهميد.

در تمام ويديو ها هنجار های دگر جنس گرايی به نحوی اجرا می شد که زنان تنها آنجا برای دادن سرويس های جنسی حضور داشتند. يعنی يکی از سوراخ های بدن را در اختيار يک يا چند آلت مردانه قرار می دادند و به شکل بسيار انفعالی (حتی آنها که مورد تجاوز قرار نمی گرفتند) پذيرای آلت های آقايان بودند. تنها در يک يا دو مورد زنان لذت بدن خود را با زبان بدنی و کلام نشان دادند.

در تمام فيلم ها از زنان خواسته می شد که سکس دهانی (oral sex) اجرا کنند و زبانی که برای اين کار استفاده می شد عموماً با افعال امری ساک بزن، بخور، بکن تو دهنت کامل می شد. در تمام فيلم ها (من همه فيلم ها را ديدم) يک بار هم روی هيچکدام از زن های سکس دهانی اجرا نشد. يعنی زن ها تنها دهنده سرويس جنسی از دهان و نه دريافت کننده آن بودند!

چند تا مساله که برای من خيلی دردناک بود در اين ودييو های اين سايت صحنه های به وضوح تجاوز بود که در همه موارد زن ها بسيار جوان و شايد حتی زير هجده سال بودند و متجاوز مردی بود که با آنها نزديکی شخصی دارد و معلوم است يا با هم دوست اند يا هم را به خوبی می شناسند. پس در واقع همان ژانر پورن خصوصی است با اين تفاوت که به زن به راحتی در مقابل دوربين تجاوز می شود.

در بيشتر ويديو ها زن ها به جديت از کسی که دوربين در دست دارند می خواهند که صورتشان را نشان ندهد يا که اصلاً فيلم نگيرد که گويا در اين موقعيت کسی به حرف شان اصلاً گوش نمی دهد.

از همه وحشتناک تر برخود مردان با زنان فاحشه بود که به وضوح از خشونت کلامی و فيزکی در مقابل آنها استفاده می کردند و فيلم گرفتن از زنان فاحشه هم با خشونت انجام می شد.

بسيار از فيلم مشخص بود که با دوربين مخفی گرفته شده و زنان در فيلم (و شايد در بعضی موارد مردان) از وجود دوربين خبر ندارند.

بعضی از اين فيلم ها بقدری دردناک بود که من برايم سخت است تصور کنم کسی در چنين شرايطی می تواند تمايلات شهوانی اش را همچنان نگاه دارد و به کارش مشغول باشد. در يکی از صحنه ها يک زن فاحشه توسط سه مرد کرده می شد، مدام او را فحش و بد و بيراه می دادند که "خيس کن ديگه!" و البته زمان قراری شان به سر آمده بود و اين سه مرد زن را بر خلاف ميل اش و اعتراض هايش همچنان با خشونت می کردند.

در صحنه اي ديگر زنی که شايد فاحشه بود به مشتری اش که مدام از او می خواست دوربين اش را خاموش کند توضيح می داد که نه از پشت می دهد نه ساک می زند، اگر می خواهد زود کارش را بکند و برود و در تمام طول اين مکالمه کودکی از اتاق کناری زن را صدا می زند که خاله تلفن!

من نمی خواهم برای کسی اينجا صدور حکم کنم. ممکن است اين فيلم ها برای خيلی ها لذت بخش باشند اما اينکه عامليت زنان به اين صورت به زير سئوال می رود و تجاوز به آنها می شود فتيش يک ملت، بسيار خطرناک و تاسف بار است. از آن بدتر اينکه امکان هيچ پيگرد قانونی اي هم نيست و قانون هم در اين شرايط به نفع زنان کار نمی کند.

در نهايت بی انصافی است اگر نگويم که تمام آلت های مردانه اين فيلم ها از ميآنگين های بين المللی به وضوح کوچک تر بودند!

----------
به ژورناليست مملکت پيغام دادم که يک کاری کنيد، می گه بابا تو تهرون ريخته از همين تجاوزی هاش هم ريخته می خوای آدرس بدم بهت کجا! دمش گرم باز گفت پشت قضيه رو می گيره!

به یکی از دوستای نزدیکم که در ایران هست و سرش تو اخبار اجتماعی سیاسی زیاد میچرخه می گم اين جريانش چيه؟ می گه:

الان تو گوشی موبایل همه از این کثافت کاری ها و بی شرف بازیها تا دلت بخواد پیدا می شه!تو مترو هم برای هم بلوتوث میکنن. آدم پستی و پلشتی آدما رو تا این اندازه می بینه واقعاً از همه چیز بیزار می شه! آره تو مترو ها همه که می شینن برای هم فایل بلو توث میکنن.
بیشترین چیزی هم که رد و بدل می شه از همین فایلهای پورن خصوصی هست!!
البته من گوشیم خوشبختانه بلو توث نداره اما اونوموقعی که می رفتم سر کار و همش با متور اینور انور می شدم یکی از همکارام که هم سن من بود بغل دستم می نشست و مثل قلاب ماهیگیری منتظر طعمه می شد و بلو توث باز می گذاشت و از این مزخرفات می گرفت.
بعد هم شنیدم شهرداری و ارگانهای وابسته به مترو می خواستن سیستم هایی تعبیه کنن که بلو توث رو تو مترو از کار بندازه. الحمدلله که بنده نه گوشیم بلوتوث داره و
نه اگر هم می داشت بلوتوثش رو روشن می گذاشتم در مترو و تاکسی و اتوبوس و وسایل نقلیه عمومی که همه زندگی آدما رو عمومی می شه دید و خواند و شنید!
انصافاً، انصافاً بگم در دوره خیلی کثیفی بسر می بریم
البته یک نکته دیگه هم بگم شاید برای خودت جالب باشه
بعضی ها هم هستن برای اینکه بگن سکس داشتن با یک نفر این فیلمایی که اینجوری هست ولی شخص دوم توش غایب هست رو نشون میدن که ببین چه تیکه ای رو نمودیم
==========

از ليلی موری بخوانيد:
تجاور در غالب داستا‌ن‌های اروتیک

زنده باد لوريس

بسيار خوشحالم که دوست عزيز و رفيق دوران کودکی ام جناب آقای دکتر لوريس هويان، امسال به همراه ارکستر مجلسی اش، برنده جايزه بهترين رهبری ارکستر در جشنواره موسيقی فجر شد.
خبر و مصاحبه با لوريس را در اعتماد ملی بخوانيد.

اين مصاحبه را من دو بار با دقت خواندم و هر بار اصلاً کلمات و مفاهيم روی صفحه مانيتور نبود که مورد توجه ام بود، اما يک جور پراکنده گی ذهنی که من را با خودش می برد به پانزده-بيست سال پيش که سياه ترين دوران ايران بود: آزادی های اجتماعی نبود، قتل بود، آدم کشی بود، دگر انديش کشی بود، هنر جرم بود، و موسيقی گناه کبيره. در تمام آن دوران اما اين مملکت گل و بلبل ما پر بود از گروه های موسيقی زير زمينی که سالی يک بار به مناسبت دهه فجر در جشنواره موسيقی شرکت می کردند و کسی اصلاً از اينها نمی پرسيد که شما کجا بوده ايد، کی تمرين کرده ايد، کی دور هم جمع شده ايد!

بدترين و سياه ترين دوران سياسی-اجتماعی در ايران مصادف بود با بهترين دوران زندگی من. چه نشسته ام اينجا قصه می خورم که آقای خامنه اي با آقای خاتمی دعوايش شده و اصلاحات به فاک فنا رفته و دوران سياه نظامی گری در پيش است و همه ما نابود خواهيم شد. در بدترين شرايط اين مردمان ما بهترين روزگار را برای خودشان ايجاد می کنند. اين خاصيت خلاق جهان سومی شان است. تمام پول نفت را هم اگر آقايان بريزند در جيب حاميان شان که در روستا ها و مناطق محروم رای بخرند، باز هم همان روستاييان که به اينها رای داده اند می روند ساز دستشان می گيرند، تمرين می کنند، گروه موسيقی تشکيل می دهند، دو تا برای رهبر می زنند، دو تا برای دل خودشان. سپس می آيند در جشنواره موسيقی فجر شرکت می کنند و وقتی عوامل امنیتی حواس شان نيست يک دو تا قری بند تنبانی هم می زنند، جماعت بدن هاشان نه به نشان رقص بلکه به نشان حرکان موزون تکان می دهند و بزرگترين بيلاخ را به جهانبينی آقايان نشان می دهد و اين کار را هر سال در سالگرد انقلاب اسلامی می کنند. هميشه کرده اند، باز هم می کنند!

اين چند روز به قدری افسرده خبر های بدی که از ايران می رسید بودم که يادم رفته بود! یادم رفته بود من و جمعی از دختران با همين لوريس هويان قبل از آقای خاتمی، قبل از دوم خرداد روی صحنه شهيد آوينی فرهنگسرای بهمن چه قری داديم و چه موسيقی جازی اجرا کرديم که ديگر کار از کار گذشت. فردايش به ما تذکر دادند که نمی گذارند روی صحنه برويم. رهبر انگليسی گروه (فلورانس شريفيان/فلورانس ليپت) ادعا کرد هيچ چيز نمی داند، لوريس گفت آقا من هيچ کاره ام، من پول می گيريم پيانو می زنم، ما هم گفتم ببخشيد ما نمی دانستيم، امروز دقت می کنم که بدن هامان را تکان ندهيم. و باز هم داديم، آنهم چه قری که همانا قر دادن روی صحنه شهيد آوينی خوش است.

مراسم بزرگداشت احمد بورقانی

مکان: دانشگاه تورونتو، ساختمان باهن
زمان:
شنبه ٩ فوریه (ساعت ١٧-١٩)
آدرس:
Room 1200

40St. George Street
Toronto, Ontario
M5S 2E4

نقشه اينجا

احمد بورقانی ، طراح بازگشایی مطبوعاتی دوره ی اصلاحات درگذشت. بورقانی معمار اصلی و آغازگر دوره ای در حیات مطبوعاتی ایران معاصر بود، که در آن جوانه های نخستین روزنامه های مستقل و پیشگام نظام اطلاع رسانی آزاد از سلطه ی فرمایشی دولت شکل گرفت. در دفاع از مطبوعات مستقل و فاش گویی هر آنچه در وضعیت سیاسی آن روز ایران ممکن بود انجام داد و با تکیه بر نیروی اجتماعی ای که در پی انتخابات دوم خرداد ١۳٧٦ شکل گرفته بود، مرزهای آزادی بیان را در جامعه ی ایران به میزان قابل توجهی به پیش برد. پانزده ماه در دستگاه اجرایی دولت اصلاحات ماند و بهای ایستادگی در دفاع از روزنامه نگاران مستقل و استقلال حرفه ی روزنامه نگاری را تا دم مرگ با حضور مکرر در دادگاه هایی پرداخت، که همچنان به "اتهامات" آن دوره و اقدامات بعدی او در حمایت از مطبوعات مستقل و آزاد در سالهای ١۳٧٧- ١٣۸٦ رسیدگی می کردند. انسانی فرهیخته ، فروتن و دوراندیش بود که از فرصت به دست آمده بیشترین استفاده را کرد.

به منظور بزرگداشت یاد احمد بورقانی جلسه ای در روز شنبه ٩ فوریه (ساعت ١٧-١٩) در دانشگاه تورنتو با سخنرانی و تریبون آزاد گفت و گو درباره ی مطبوعات و آزادی بیان در ایران برگزار می شود. حضور هموطنان ایرانی در این مراسم، ادای دینی است به یکی از آزادیخواهان ایران که بسیار زود از میان ما رفت.

کمال الدین بورقانی فرزند مرحوم احمد بورقانی و جمعی از دوستان.

The Toronto Coalition to Stop the War calls on its members and supporters to join this urgent rally to end the siege of Gaza and to stand in solidarity with Palestine.

RALLY & MARCH
Saturday, February 9
2:00pm
Israeli Consulate
180 Bloor Street West
(just west of Avenue Road)

TTC: St. George (exit at Bedford Road)

Organized by
Coalition Against Israeli Apartheid

يا صلح يا نابودی

نمی دانم چه شد که وديو يک بلايی سرش آمد و ديگر از سيبيل قابل مشاهده نيست. برويد به همان سايت زمانه برای مانا پيغام بگذاريد و کليپ را هم تماشا کنيد.


موسيقی از گروه یک دايره کامل ( A Perfect Circle).
کارتون ها: مانا نيستانی.
حرف های گنده گنده: بزرگان!!
فکر می کنم که حتی اگر مانا از اين سخنان بزرگان برای اين کارتون ها الهام گرفته باشد، بزرگان سگ کی باشند، خود تصاوير از صد تا حرف بزرگان جالب تر اند و بدون حرف بزرگان بيشتر می چسبند. موسيقی اش حرف نداشت. برای مانا در صفحه زمانه پيغام بگذارید!
البته فکر کنم اون علامت سئوال اول کليپ بعد از بزرگان معنی اش اينه که بزرگان سگ کی باشند!

من ممه را بوسيدم

قابل توجه آن دسته از ايرانی های بسيار باشخصيت و مهندس و تحصيل کرده درای دکترا و فوق ليسانس و هزار مدرک درخشان ديگر که:

در ماشين ناگهان به اين نتيجه می رسند که می توانند دست در لای پای خانم کنار دستی شان کنند و بعد ادعا کنند که مست بودند و آن خانم اگر دلش نمی خواست آنچنان دامن کوتاهی نمی پوشيد.

يا اينکه بروند خانه مردم مهمانی بعد وسط کار تصميم بگيرند که که سينه های خانم ميزبان را خوب بمالند و بعد بگويند: "به خدا من می خواستم آب بر دارم اما ممه جلوی ليوان بود بعد من مجبور شدم اول ممه را بر دارم کنار بزنم تا بتوانم آب را بنوشم" (کپی رايت اين تصوير متعلق به آيدا پياده است).

و قابل توجه آن آقای ايرانی که وسط مهمانی آلت مبارک خودشان را به خانمی ماليدند و بعد از اعتراض خانم و بلند شدن سر و صدا، فرمودند که خوب ايشان خودشان تمايل شان را برای خواستن آلت من تمام شب نشان می دانند و من چون پزشک هستم اينطور مسائل و خواهش های جنسی تخصص من است و من خوب می دانم که اين نشانه ها چيست!

و قابل توجه همسران "فمنيست" اين دوستان که وقتی از گند زدن "آقايانشان" خبر دار می شوند خود را به خود خر کنی می زنند و به خود خوب تفهيم می کنند: "که من اين مرد را می شناسم، امکان ندارد!"

و قابل توجه تمام ايرانيان محترم و تحصيل کرده شهر تورونتو که وقتی بنده مصراً از خانم های مورد تجاوز قرار گرفته خواهش می کردم که به پليس زنگ بزنند، ايشان با اصرار از اين خانم ها می خواستند که بی خيال شوند و اصولاً پای پليس به اين چيز ها خوب نيست کشيده شود و شما به پليس زنگ بزنی برای خودت هم بد می شود.

و قابل توجه خانم های مورد تجاوز قرار گرفته که شاهد اين بودند که همان خانواده های محترم که آنها را از زنگ زدن به پليس منع کردند، چه راحت به اخلاق خانم مورد تجاوز شده شک می کردند و در مهمانی های بعدی شان آقای متجاوز را دعوت می کردند اما خانم را دعوت نمی کردند که يک وقت مشکلی پيش نيايد (خيلی از اينها، دوستانِ بسيار صميمی و با شعور من هستند که حتی من را نصيحت می کردند که در اينطور مسائل "خصوصی" قضاوت صحيح نيست).

و قابل توجه شما ايرانيان ايران دوست و البته پسر-دوست که صبح تا شب دنبال قهرمان ملی می گرديد.

يافتم
يافتم
يافتم (البته از طريق لوا)

برای شما قهرمان ملی يافتم، که همانا قهرمان ملی شما يک مرد تحصيلکرده دانشجوی دکترای مهندسی است که وقتی در آسانسور ممه می بينيد، به خاطر احترامی که برای ممه و زن قائل است آنرا به زور می بوسد. و البته بعد از اينکه محکوم به سه ماه زندان می شود به پاس تمام فرهنگ دو هزار و پانصد ساله و به افتخار همه آنها که ممه را بوسيده و قسر در رفته اند، می گويد:

"شما نمی توانيد از مردان انتظار داشته باشيد که سينه های بيرون آمده را ببينيد و خود را کنترل کنند!"

واقعاً آفرين به اين فرزند ايران زمين که وقتی گند هم زده خفه نمی شود و از حيثيت مردانه اش دفاع می کند!
-------
سالانه کلی مرد متجاوز در اين مملکت روانه زندان می شن و البته هيچکدام شان اينهمه سر و صدای خبری نمی کنند. جدا از حماقت اين آقای فرهود آذرسينا در جواب دادن به سئوال های خبرنگاران، اينکه اين آقای متجاوز از ايران بوده هم کم تاثير در وسعت واکنش خبری اين قضيه نبوده است. اما من به هر حال خوشحال ام. چرا که در ميان ايرانیان مهاجر تحصيل کرده اطراف ام به اندازه کافی آدم متجاوز جنسی هست که شايد از خواندن اين خبر کمی بترسند و حواس شان جمع شود.

آنهایی که هویت "ایرانی" را با "ضد عرب" بودن تعریف می کنند٬ و هر جا صحبت از حق و حقوق قومی از اعراب می شود٬ هویت خود را در خطر می بینند٬ فورأ برافروخته می شوند و دم از کورش کبیر و داریوش بزرگ و نژاد پاک آریا می زنند و دیگران را متهم به ضدوطن بودن و خیانت و مزدوری و غیره می کنند! و خدا را شکر که آقای جرج بوش و همکاران و رسانه های نئوکانسرواتیوش برچسبهای دیگری چون "تروریست" و "اسلاموفاشیست" را نیز به گنجینهء القاب و تهمت های سیاسی آنها اضافه کرده اند.
ادامه مقاله علی نصری در ایرانیان

افسانه نجم آبادی اخيراً يک سخنرانی کرده که خيلی منتقدانه با گروه های حقوق همجنسگرايان و فراهنجار ها (يا همان دگرباشان) در کانادا و کلاً در سطوح بين المللی برخورد کرده است. قبل از اين هم البته خيلی از محققین ديگه (از جمله سيما شاخساری) در همين باره سخنرانی کرده اند (دانشگاه تورونتو و دانشگاه مک گيل و البته فکر کنم آن آربر) اما خوب افسانه نجم آبادی به
دليل اينکه شناخته تر شده است، اين برخورد منتقدانه ايشون سر و صدای بيشتری می کنه و تاثير گذار تر است. راپورتی که درمورد اين سخنرانی پروفسور نجم آبادی تهيه شده رو از دست مديد: اين هم لينک!