ملت شهيد پرور شما که صبح تا شب دنبال قهرمان می گرديد من برای شما از طريق ايرانيان يک عدد قهرمان زن پيدا کرده ام بهتر از طاهره قرة العين!!
قهرمان من که همين دختر شانزده ساله است:
تارا جون در مورد خشونت پدر های ايرانی صحبت می کند.


خدا تارای نازنين رو برای همه کسانی که دوستش دارند نگه داره!

صفحه يو تيوب تارا جون
------------------
اي بابا
يک قهرمان ملی من پيدا کرده بودم ها.... تاراجون صفحه اش بسته شد. حالا خدا می دونه چرا و چطور! بلکه يک فاميل فضولی چيزی به خانواده اين دختر شانزده ساله خبر داده باشه که در اینترنت چه خبره!
اين فرح خانم ما يک دختر خاله فضول دارد که متخصص تعليم و تربيت جنسی دختران است. هر بار در خيابانی جايی من را با دوستان ام که مثلاً از عرف خارج بودند (که هميشه هم بودند) می ديد گوشی تلفن را بر می داشت به فرح خانم گزارش می داد که نازلی را در يک وضع نامناسبی ديدم با يک پسری که فلان...دمش گرم فرح خانم هم هميشه حال فروغ را می گرفت! حالا با توجه به اينکه اين فيلم ها در ايرانيان هم تبليغ شده بود احتمال اش هست که يک فروغ خانمی گزارش تارا را به خانواده رسانده باشد. اگر کسی تارا را می شناسد خبر دهد که بزرگان بروند با پدر و مادرش صحبت کنند و شفاعت او را بکنند! حيف است دختری به اين باهوشی، با استعدادی و بی کله گی بشود بازيچه دست خشونت خانواده های ايرانی که هر بچه سالمی را روانی می کنند!

حيف شد واقعاً ويديو هايی که درست کرده بود رو خيلی دوست داشتم!

کلاژی از خاطرات همه ما

کاری از افشين حسام با موسيقی انور ابراهم.


از طريق ايرانيان پيدا کردم و پيغام جهانشاه رو دوست داشتم:

People still fall in love, they still have beautiful children, they still dance, they still have birthday parties... At this very moment someone, somewhere in Iran is filming a couple in love, a wedding, a father and mother holding their newborn, children blowing out candles at birthday parties, dancing... and 30 years from now we'll again be saying... "oh they look so young, innocent, beautiful and happy."

What makes Afshin's montage so mesmerizing is the bitter-sweetness of it all. The clips show happy moments while the heart-wrenching music creates a deeply sad sense of loss. Man it's powerful! Blows you away.

اين يک چُس ناله است. اگر حوصله چُس ناله نداريد، باقی اش را نخوانيد. اما مگر می شود که حوصله چُس ناله نداشته باشيد؟ نصف بيشتر شما کير به دست نشسته ايد تا يک زنی، يک جايی قلم به دست بگيريد، افسرده باشد، با قلم اش گريه کند، از عشق بنويسيد، کمی چاشنی بدن اش را هم قاطی کند، شما شق کنيد، احساساتی شويد، به "زنانگی" اش فکر کنيد، دنبال صدای "زنانه" در ادبيات اش بگرديد، برايش افسرده شويد، او بشود قربانی، شما ناجی، شما جق بزنيد، ولو متفکرانه، و او فوق اش بشود فروغِ شما. عکس هايش را بر ديوار های مغازه هاتان بنمایید، شعر هايش را بر سردر وبلاگ هايتان، و وقتی کسی پرسيد کدام شاعر، با صدايی اندوهگين و پر غم بگويد: "فروغ!"

تف به روی تان! تف به روی من اگر اينجا بنشينم برای شما داستان قربانی شدن ام را در اينجا و آنجا بسرايم که شما شق کنيد!

نصف بيشترتان که اينجا فحش خواهر مادر نثار من و هفت جد و آبادم می کنيد، مشکلتان اين نيست که من سکسی می نويسم، يا اينکه هرزه نگاری می کنم. مشکل تان اين است که با اين نوشته ها شق نمی کنيد. شق درد تان را آورده ايد اينجا نمی دانيد چه خاکی تویِ سرتان بکنيد، فحشش را به من می دهيد!

تف به روی تان! تف به روی من! اگر قرار بود برایِ کير شما بنويسم که ...

امروز سوار مترو شده ام به سمت محل برگزاری تظاهرات. يک گروه از بچه های خيابانی که بوی شاش می دهند و کثافت از سر روی شان می بارد سوار مترو شده اند که لابد کمی گرم شوند. در اين ميان دختری زيبا روی که معلوم است جنده رئيسِ گروه است با صدای بلند از يک سر مترو به سر ديگر با دخترکی در حال بحث اند که کدام ايستگاه پياده شوند. ناگهان پسرکِ شايد شانزده هفده ساله که معلوم است وسط اينهمه بچه خيابانی ها به خاطر هيکل گنده اش رئيس شده است، دخترک را هل می دهد و بلند داد می زند: "خفه شو، اين چه وضع رفتار در متروه؟" بعد هم بی تفاوت به رفتاری که به دختر کرده، زير لب آواز می خواند و به ديوار مترو خيره می شود. چشم ام نا خوداگاه هم چشم دختر می شود. انگار تمام وجود اش خرد شده ريخته کف مترو. می خواهم از جا بلند شودم، بروم زير پايش زانو بزنم، التماس کنم که بيايد با من برويم. شايد سيزده سال بيشتر نداشته باشد. معلوم است از خانه فرار کرده. قيافه و سر وضع اش، قيافه و سر وضع بچه فقير نيست. دندان هايش سالم اند. موهايش طلايی است. چشمانش آبی اند. می خواهم التماس اش کنم که از جايش بلند شود، باهم از در مترو بيرون برويم. بعد اش يک کاری خواهيم کرد.او هم به من نگاه می کند. کمی ترسيده است. به رئيس نگاه می کند و پشت چشمی با عشوه نازک می کند. رئيس که متوجه نگاه من شده دخترک را در آغوش می گيرد. از او لب می گيرد، و بعد به من نگاه می کند.

پيش خودم فکر می کنم که گيرم که من می رفتم و زانو می زدم، او که نمی آمد. بايد برود دهانش صاف شود، بيست سال بعد بشود نويسنده و وقتی شرحِ حال می نویسد، حواس اش جمع باشد که چس ناله نکند.... چس ناله نکند که يک مشت الدنگ کير به دست، شق کنند!

Washington, D.C. Rally in Front of Israeli Embassy

For any of your readers in washington, dc, there is also a rally today at 3:30 in front of the Israeli Embassy, the address is:Israeli Embassy3514 International Drive, N.W.Washington, D.C. 20008

EMERGENCY PICKET: END THE SIEGE ON GAZA

تورونتويی ها تظاهرات جلوی کنسولگری اسراييل فردا يادتون نره (اگر بدونيد چه پدری از آدم هايی که پشت اجازه گرفتن از شهرداری و پليس برای اين تظاهرات ها هستند در می آد!)
دوستان خيلی خوب و انسان های شريفی که در گروه زنان يهودی بر عليه اشغال فلسطين و خانه فلسطين هستند برگزار کننده های اين برنامه هستند.
همه کانادايی ها از اين آبروريزی امروز کانادا در UNHRDC بسيار شرمنده اند جز اين پدر سگ های نشنال پست که جشن گرفت اند برای اين اقدام بسيار سلحشورانه کانادا. خودتان بخوانيد.

EMERGENCY PICKET: END THE SIEGE ON GAZA!

=.=.=.=.=.=.=.=.=.=.=.=.=.=.=.=.=.=.=.=.
Date: Friday Jan. 25
Time: 5pm
Place: Israeli Consulate at 180 Bloor St. West
=.=.=.=.=.=.=.=.=.=.=.=.=.=.=.=.=.=.=.=.=.

At approximately 8pm on Sunday, January 20th, the Gaza Strip power plant ran out of fuel and shut down, plunging the Gaza Strip into darkness. The closure of the Gaza power plant, in addition to Israel's continuing tightened siege of the Gaza Strip, will have a catastrophic effect on the 1.5 million residents of Gaza, who are already suffering chronic shortages of fuel, medicine and some basic food stuffs.

After months of increasingly harsh sanctions, Israel imposed a total closure on the Strip's border crossings, even preventing the delivery of humanitarian aid. Meanwhile the Israeli armyGaza, demolishing homes, factories and agricultural land and carrying out arrests. In the week of Jan 10 –16 alone, the Israeli military killed 26 Palestinians, and wounded 44 others in Gaza. Fatal bombing raids continue, killing Palestinian men, women and children. United Nations Special Rapporteur on Human Rights, John Dugard said "Gaza is a prison and Israel seems to have thrown away the key."

Israel is counting on our apathy to see how far they can go on starving the people of Gaza – so we need to act, be loud and clear – that the collective punishment of Palestinians is a crime against humanity. continues its attacks on the imprisoned Palestinian people of

Come out to this picket – Stand with the people of Gaza!

Toronto picket organized by Palestine House in conjunction with the Jewish Women's Committee to End the Occupation weekly Friday pickets.

Endorsed by: Canadian Arab Federation (CAF), Coalition Against Israeli Apartheid

To endorse this emergency picket please email:
info@palestinehouse.com

FACTS ABOUT THE SEIGE ON GAZA
To date, IOF have closed all border crossings to the Gaza Strip for almost 18 months continuously. The total siege imposed by IOF on the Gaza Strip has had a disastrous impact on the humanitarian situation in Gaza, and has violated the economic and social rights of the Palestinian civilian population, particularly their rights to appropriate living conditions, health and education. It has also paralyzed most economic sectors. Furthermore, severe restrictions have been imposed on the movement of the Palestinian civilian population. The siege of the Gaza Strip has severely impacted the flow of food, medical supplies and other necessities, such as fuel, construction materials and raw materials for various economic sectors. After the Hamas' takeover of Gaza in June 2007, IOF further tightened the siege imposed on the Gaza Strip, and the living and economic conditions of Palestinian civilians in Gaza have subsequently deteriorated. On 19 September 2007, the Israeli government declared the Gaza Strip "A hostile entity" and measures of collective punishment against the civilian population of Gaza escalated from this point. Since September 2007, the Israeli Government have severely limited the goods exported to the Gaza Strip to just nine basic materials. Consequently, local markets have run out of many goods, causing sharp increases in prices, which in some cases have amounted to 500%. . 69 is the death toll in the Gaza strip due to lack of medical drugs or due to Israel preventing patients from leaving for medical treatment.

. ZERO will be the stock balance of 360 basic drugs at the Ministry of Health stores in Gaza by February 2008
due to the Israeli siege
. ZERO is the stock balance of 60 blood bank supplies and lab materials at the Ministry of Health in Gaza due to the Israeli siege
. 624 students are prevented from leaving Gaza to their universities due to the Israeli siege.
. 900 workers lost their jobs in the light drinks factories alone due to the Israeli siege on Gaza
. 25,000 workers lost their jobs in the textile sector due to the Israeli siege on Gaza
. 6,000 workers lost their jobs in the furniture factories in Gaza due to the Israeli siege
. 120,000 workers lost their jobs inside the green line due to the Israeli siege on Gaza

اين يک تست است....پاينی را بخوانيد!

Motherfucking Fascists!!!

شما ايرانی های همه جای اين دنيای بزرگ يک مشت زباله انسانی هستيد! نمونه اش هم اين تفکرات عمداً مزخرفتان در وبلاگ های مزخرف ترتان است و اين احساس سفيد پوست بودن و جهان اولی بودن تان! نمونه دوم اش هم اين وب سايت شديداً آشغال بالاترين است که از آنجايی که همه شما از بيخ بلوند و سفيد هستيد نياز می بينيد سقوط هواپيما در فرودگاه لندن تبديل به موضوع داغ شود اما اينکه اسراييل دارد زنده زنده مردم را در غزه می کشد، به شما ربطی ندارد و شما اصولاً طرفدار اسراييل هستيد چرا که جمهوری اسلامی از ارث باباتان به فلسطين کمک می کند!

چشم‌هایتان را باز کنید، هالوکاست امروز در غزه اتفاق می‌افتد

غزه شرافت مقاومت است

دکترمونا الفرا، وبلاگ نویسی است که از غزه می نویسد، در آخرین پست وبلاگش از غزه با عشق نوشته است: بیمارستان تنها برای چهار روز امکان تولید برق دارد و در حالی که هشتاد درصد از مردم محتاج کمک های سازمان ملل هستند، اسرائیل مانع از رسیدن این کمک ها شده است و حمله هوایی و زمینی به غزه را نیز از سر گرفته است.
ادامه
مقاله بسيار توپ جوزف مساد (حسين نوشته مسعد من نمی دانم مسعد است يا نه). بعله گويا همانطور که حسين نوشته جوزف مسعد است...لينک از طريق هودر
صفحه اي که به لطف دوستان در بالاترين باز شد:

آشویتز ...شصت سال بعد .... غزه

امروز همه فلسطينی هستيم

و من از این نظم متنفرم

شام غريبان حسين امشب است

اين آقای رضا امير خانی نويسنده مورد علاقه "آقا،" در کتاب "ده روز با ره بر" اش افتاده است به دنبال "آقا" به سمت سيستان. اولش خودش می گويد که "مومن در هيچ چهار چوبی نمی گنجد..." بعد مومين و مومنات را می نگرد و برايشان چهار چوب می تراشد و بعد باز نگاه شان می کند و می گويد: "مومن در هيچ چهار چوبی نمی گنجد...." انگاری که هر بار اين ذکر را به خود متذکر می شود يک آهی هم می کشد. انگار دنبال چهار چوب ها آمده که مومن را توصيف کند و وسط دين و ايمان و آقا و مومنين و مومنات گير کرده است و ناجور "گُه گيجه" گرفته است. هی چهار چوب می تراشد و بهم می ريزد و باز هم نمی شود و خلاصه مغز نابغه اش هم نمی کشد و باز به خودش ياد آور می شود که "مومن در هيچ چهارچوبی نمی گنجد..."

امروز به سفره ماهی می گويم اين "جمهوری اسلامی" هم شده است بزرگ ترين "ديگری" در زندگی اين ايرانی ها و همه وجود خودشان را با "وجود" اين "ديگری" می سنجند و اصلاً هم در تقليل گرايی کوتاهی نمی کنند و جمهوری اسلامی همان "ديگری" است که بد است. حالا می خواهد هرچه باشد.

همه اين تفکرات البته از جلسه کوچک دانشگاهی مان با اکبر گنجی سرچشمه می گيرد. گوش تا گوش از پير و جوان جمع شده اند که در محيطی آزاد و "دمکراتيک" به صحبت های اکبر گنجی گوش دهند، از او سئوال بپرسند و گپی بزنند. يک جايی این وسط ها اکبر گنجی آمد در وضعيت اين "ديگریِ" مخوف اين "جمهوری اسلامی" دقيق شد و گفت: ببينيد اين "رژيم" اين است و آن است و همچين هم اين نيست که آن است و مدرن است و به هر حال شبه نظام رای گيری هست و جنگ قدرتی است و....

يکی دستش را بلند کرد که نه خير آقا اينها فاشيست اند.....
آن يکی دستش را بلند می کند: آقا خجالت نمی کشيد اينها در زندان هاشان به زنان ما تجاوز کرده اند. اينها به همه زنان تجاوز کرده اند....
آن يکی عصبانی شد که: چه می گويد آقا اينها مدرن اند؟ اقتصاد اينها عقب افتاده است اينها اقتصاد آزاد را نمی فهمند اينها يک مشت آخوند نفهمند....

از همه البته برای من جالب تر فمينيست 101 های بودند که با مهربانی تمام به گنجی متذکر می شود که رژيم فاشيستی جمهوری اسلامی چه ها و چه ها که با زنان نکرده است و اصلاً زن ها نمی توانند در آن مملکت نفس بکشند و اين جمهوری اسلامی زنان را فاحشه کرده و درصد طلاق بالا رفته و مرد ها مدام زن می گيرند و به زنان شان خيانت می کنند و زنان بدبخت اند و زنان بيچاره اند و زنان....داد و بيداد و شلوغ بازی و کاری به جايی رسيد که اکبر گنجی که فلان سال زندان جمهوری اسلامی افتاده است گفت بابا اينها اينقدر به اندازه کافی گند زده اند که شما لازم نيست دروغ بگوييد که چه کرده اند، چه اصراری به خالی بندی و شلوغ بازی است؟ (نقل به مضمون).

در دلم می گويم لابد يک دليلی هست در اين "ديگری آفرينی" از "حکومت جمهوری اسلامی!" قطعاً يک دليلی هست! "اين ديگریِ" غير آزادِ غير دمکراتيکِ مرتجعِ عقب افتاده که باعث بدبختی زنان ما شده و به آنها تجاوز کرده و آنها را به فحشا کشانده است و حالا هم خودش رفته است زن دوم اختيار کرده طلاق زن اولش را که نمی دهد هيچ، نفقه هم نمی دهده و زن اش را هم ممنوع الکار و ممنوع الخروج کرده است و زن بدبخت اش شده است خانه نشين، از بچه ها نگاه داری می کند...

چند روز پيش اينجا يک شعر از ساقی قهرمان چاپ کردم و شاعرش را ننوشم که کيست. اين شعر داستان جالبی دارد. ساقی قهرمان برايم تعريف می کرد که وقتی اين شعر را برای اولين بار در جمعی از ايرانيان که برای يادبود مختاری و پوينده جمع شده بودند خواند، فحش و بد و بيراه بوده که از جانب جمعيت بر او نثار شده است.

طبيعی است که در شب يادبود عزيزانی (اين را فکر نکنيد به مسخره می گويم، اينها عزيزانی بودند که يک مشت جانی کشتندشان) که به قتل رسيده اند، سخنرانی های ترتيب داده شده يک جور اعتراض نامه های سياسی همراه به چاشنی عزاداری و استفاده از کلمات، ستمکاران، دژخيمان، قاتلان، آدم کشان، بنيادگرايان و امثالهم خواهد بود.

ساقی اما می رود آن بالا شعرش را می خواند:

من آدم نمی شوم

نه آدم نمی شوم

همین رفیق شاعرمان را که دار زدند خوب که گریه کردم گفتم

دیدی مرد و نخوابید با من

آدم نمی شوم


حضار محتمل سياه پوش معترض می شوند و ساقی می گويد : "تک تک شما جمهوری اسلامی هستيد!" (يا يک چيزی در همين مايه ها، فردا از او دقيق اش را می پرسم و خواهم نوشت)*. مردم هم گه گيجه گرفته اند که اين "زنيکه فاسد" چرا در شب عزا به فکر "کس" اش است. ساقی باقی شعر را می خواند:


آدم نمی شوم

اینجا بود

پارسال پیرارسال

می دانستم مختاری، مختاری است اما

نه من آدم نمی شوم

شاید اصلا آدم نیستم من

شاید هم این خاصیت من است

بخوابم با این آدم های عزیز و بگویم، آه، چه مردی

یا بگویم، من مادر پسر این آقای چمیدانم کی هستم

آدم نمی شوم آدم نمی شوم

حالا دست هایم شاید آدم باشد

یا این بافتگی موهایم

اما من آدم نیستم

گردی پستانم آدم نیست این لای پاهایم که اصلا آدم نیست

صدا نه صدایم هم آدم نیست

لب هایم شاید

گاهی توی سینه ام آن چیزی که می تپد، شاید

اما من آدم نیستم


همین محمد مختاری که تکه تکه شد که من خودم دیدم آن کبودی خراشیده ی

دور گلویش را، گفتم حیف حیف

گفتم دیدی مرد و نخوابید با من

آدم نمی شوم

اما شاید این خاصیت من باشد

بگیرم این آدم ها را توی آغوشم بگیرم بگویم، بیا گرم می شوی

و بگویم، آه این شاعر عزیز یکبار در من تپیده

نه آدم نیستم آدم نمی شوم

حالا بیار کتاب هایش را


تک تک آنها که جمهوری اسلامی اند، در بيرون جلسه آن شب حسابی از ساقی می رسند و می فرستندش به امان خدا و شب محتمل با خواندن مقاله اي غم آگين و شاعرانه در مرگ دو عزيز مظلوم مختاری و پوينده اشکی می ريزند و لعنتی به جمهوری اسلامی می فرستند و می خوابند.

بيرون جلسه به خانمی که از دست گنجی عصبانی است که چرا به اندازه کافی حق اين نظام استبدادی اسلامی ضد زن غير دمکراتيک غير مدرن را که مدام بر سر اين "بيچاره" زنان بلا می آورد کف دستش نگذاشته می گويم: "خانم جان منافع شما ايجاب می کند اين حرف ها را بزنی!" ناراحت می شود از دستم که چه منافعی پدر و مادر من زندان کشيده اند و خانواده ما از هم پاشيده و...حق هم دارد! همه اينها شده است، پس چه کنيم! لااقل بياييم اين همه درد و عذاب را تبديل به سرمايه کنيم و يک نفس از اين موقعيت تاريخی که در آن قرار گرفته ايم استفاده سياسی تاريخی کنيم و بنويس ايم. جنايات اين حکومت فاشيستی بر عليه زنان را بنويسيم. چرا ننويسم؟ بنويسيم! من هم می نويسم! اما آن طور که من می نويسم خريدار ندارد! پس طوری بنويسيم که مشمول بودجه های وزارات آمور خارجه اينجا و آنجا و پارلمان اينجا آنجا هم قرار گيرد و ما هم بالاخره به يک نوايی برسيم و خدمتی هم کرده باشيم! دروغگو باشيم، هوچی باشيم، خالی ببنديم، کمی بزرگ اش کنيم، چه اشکالی دارد، مگر همين "جمهوری اسلامی" نبود که مارا بدبخت کرد و به هزار و چهارصد سال پيش فرستاد؟

می گويند که "جمهوری اسلامی" به مردان کثيف اجازه می دهد که بروند همسر دوم اختيار کند تا چهار همسر. خوب اين اينجا در جوامع مدرن مجازات دارد. مردی که خيانت می کند، با هر حال به نحوی مجازات می شود. می گويم:"پس يعنی شما می گويد جمهوری اسلامی همچنان در زندگی خصوصی مردان و زنان ما دخالت کند و اگ رزن زنا کار را مجازات می کند، مردی را هم که از چهار چوب تک همسری بيرون زده است را هم مجازات کند؟" می گويند:"درصد زنانی که به مردان خيانت می کنند بسيار کم است و اگر هم می کنند حتماً دليل خوبی برای اين کار دارند (خوشحال نيستند، شوهر شان دست به زن دارد..)." می گويم: "خواهران- تمام دوران کودکی من دوستان پسر ام با زنان شوهر دار رابطه جنسی داشتند، خوب اين زنان از زير بته که به عمل نيامده اند، اينها مادران شما اند!" چرا بی خود همه چيز را مقدس می کنيد!؟"

آقای گنجی که اينجا از دست من به شوخی ناراحت شده اند که "پای" مادران مان را وسط کشيده ام، از حضار جلسه فعلاً نيمه خصوصی شده می پرسد که "شما نوشته ها ومنش اين خانم را چطور می بينيد!" دوستان حاضر يکی يکی به بالای منبر می روند از اهميت وفا و انسانيست و احترام متقابل و منفور بودن بی بند و باری و "هرجايی" بودن سخن می گويند و گوشزد می کنند. زن موجود مقدسی است و چرا انسان اين تقدس را خراب کند؟

رسيده ام به مهمانی و به خودم اميد داده ام که خوش خواهد گذشت که آقای اويسی مدير رئيس نماينده سابق پيشين فعلی مسئول "واژه" که از قرار يک جای است که "اهل قلم" و "فکر" جمع می شوند و "کار" می خوانند از راه می رسد و نظر به پيامی که برای من فرستاده و نظر به اينکه من يک زن مدرن و غير سنتی و بی خدا و معتبر و بسيار پر اهميت هستم از من دعوت می کند که در برنامه بعدی واژه شرکت کنم و "کار" بخوانم که در اينجا من می گويم: " چی چی چی چی؟ برادر! مدرن بدون خدای بسيار مهم از کجا آمد؟" می گويد: " من وبلاگ ات را می خوانم با کار هايت آشنا ام ...." می گويم: "مدرنِ بی خدایِ مُهم معتبر!"

عصبانی می شود که چرا می خندم و می گويد: "خانم شما در کارتان جدی نيستيد و متاسفانه اگر جدی نباشيد من نمی شود در واژه شرکت کنيد!" می پرسم: "پس يعنی شما دعوتتان را پس گرفته ايد چون من می خندم؟" می گويد: "وقتی به حرف جدی من می خنديد، يعنی جدی نيستيد!" می گويم: " من در بدترين حالت اش زبان ام لال به قبر پدرم هم می خندم، اين چه ربطی به جدی نبودن دارد؟" از آن ور يکی انسان مهربان و دل نازک ناراحت فرياد بر می آورد که " با مرگ شوخی نکنيد، من خواهر ام را تازه از دست داده ام، به مرگ خنديدن بی احترامی به من است." آخرش دوستان و استادان عاقل تر برای تنش زدايی حاضر می شوند و نهايت اش خوش هم می گذرد و خيلی هم خوش می گذرد اما اين من که اينجا نشسته ام الان همين الان در اين شام غريبان حسينی و خواب ام نمی برد! نه که خواب ام نيايد. اين قرص ها که می خورم به قدری خواب آلوده ام کرده است که دارم از خواب می ميرم اما، نمی شود. ننويسم نمی شود!

نشسته ام اينجا با همه اين هيکل گنده مدرن بی خدايم و می انديشم که کاش لااقل زودتر به خودم آمده بودم می رفتم مسجد با مردم گريه می کردم. قبل تر اش با چند تن از دوستان قرار بود برويم مسجد اما مريم پرويد بود و "زن نجس" نبايد به سحن مسجد برود. گفتم چه کاری است مریم جان بيا برويم سر جد ات. اين ها مزخرفات فقه است، خدا برايش چه فرقی می کند که تو خون پس بدهی يا که ندهی! گفت می دانم اما مادرم يک عمر مومن بوده است، بی حرمتی است به ايمان مادر ام. باقی فمينيست ها هم شاکی شده اند و يادشان آمد که فقه مبين شيعه چه الطاف گرانبهايی به زن حائض می کند. همه گی افتادند به لج بازی که من جايی که با پريود من مشکل دارند نمی آيم و اينها ديگر که هستند و در مساجد ايران برای زنانی که خونريزی دارند و می خواهند در ختم عزيز شان شرکت کنند جايگاه ويژه درست کرده اند که يک فقط نجاست داخل نشود و.....

چرا به عزا بنشينم و چرا اصلاً گريه کنم آن هم تنهايی....آدم که تنهايی گريه نمی کند. آدم می رود در جمع مومنين و مومنات در عزا گريه می کند. سوگواری برای "آن ديگری" چيست جز سوگواری برای خود؟ چرا که زندگی و وجود "آن دیگری" قسمتی از وجود "دیگری در خود" است. مردم نمی روند مسجد که به سوگ حسين بنشينند! مردم می روند مسجد به سوگ خودشان و حسين درون خودشان زار می زنند. ديدم مونتاژ انتقادی هم که گويا در حال و هوای سينه زنی است، نشستم تا همين الان که اين آخرين جمله های اين مطلب را می نويسم نوحه گوش دادم و در سوگ اين "جمهوری اسلامی" هايی که اين چند روز ملاقات کرده ام گريستم.

مومن در هيچ چهار چوبی نمی گنجد....

در همين رابطه نوحه خوانی آق مهدی عزيز (بابا دلمان تنگ شده است از وقتی رئيس شده ايد پيداتان نيست!) را از دست مدهيد.
*
الان از ساقی پرسيدم که خاطره را دوباره برايم تعريف کند که با اين حافظه خراب ام خرابش نکرده باشم. توضيح داد که برنامه از طرف انجمن نویسندگان در تبعید برگزار شده بود و جمعیت حاضر هم با صدای بلند اعتراض نکردند. "وقتی که برنامه تموم شد تعدادی از دوستان اعتراض کردند و از من خواستند که توضیح بدم چرا این شعر نوشته م و خوانده م و چرا در جلسه ی یادبود، عزاداری برای مختاری و پوینده و من دارم از خوابیدن با این آدم حرف میزنم که آدم محترمی است. و چرا اعصاب مردم عزادار را خرد می کنم با این بی احترامی."‬

"‫من در بین شعرخواندن، گفتم که به قتل های زنجیره ای اعتراض ندارم چون این رسم است و مردم هم مخالفانشان را حذف می کنند، روشنفکران هم مخالفانشان را حذف می کنند و چون همه به حذف فیزیکی و معنوی مخالفانشان دست می زنند ما نمی توانیم فقط از جمهوری اسلامی بخواهیم که این کار را نکنند. فرهنگ حذف دگراندیش باید حذف شود.

و بعد هم توضیح دادم که دگراندیشان ما هم تحمل دگراندیشان خودشان را، که مذهبیون و افراطیون و ... می شود و یا گروه های مارکسیستی و فاکشیون ها را ندارند و حذف میکنند ‫و خود ما هم دوستهای خودمان را حذف می کنیم و می ریزیم سرشان می کشیمشان، پس باز هم ‫نمی شه فقط از جمهوری اسلامی بخوایهم که مودب باشه!

ساقی که من را هميشه به خنديدن نصيحت می کند، تعريف کرد که آن شب تا نصفه شب او را محاکمه کردند و او هم خنديد. بعد از مدت ها هم هنوز در مهمانی ها و جمع ها او را محاکمه می کرده اند و می گفتند:"تو خمینی هستی، چون شرم نداری و از بالا نگاه می کنی!"
---------



غلط های املائی را به بزرگی خودتان ببخشيد که اديتور ندارم مدتی است. از آقای محترمی که کتاب امير خانی را داد که بخوانم بسيار ممنونم ام.
کسی می دونه که چرا من ديگه ping نمی شم؟