در کارنوال و مهمانی های شبانه رسم بر اين است که کمپانی های مختلف، و يا عقايد مختلف برای تبليغ به مردم جايزه می دهند. در اين پرايد من و دوستانم توانستيم دو عدد تی شرت، يک تيغ پا تراشی زنانه، يک سینه بند سايز بسيار بزرگ، شکلات، آبنبات، و مقدار زيادی کاندوم و لوبريکنت کاسبی کنيم. افرا و سوروش از جايزه مشترکشان که يک سینه بند بسيار بزرگ است استفاده بهينه می کنند
بهترين اتفاقی که ديروز برای من افتاد خيس کردن وزير دفاع ناناز کانادا بيل گراهام بود. وزير دفاع ما که خود همجس خواه هست، هر سال در مراسم پرايد شرکت می کند. بنده امسال با کمال پر رويی داد زدم آقای وزير و وقتی او برگشت با تفنگ آبی ام خيس و خالی اش کردم. بيل گراهام هم با آغوش باز خيس کردن مرا پذيرفت . از اين واقعه تاريخی عکسی به جای نمانده، چراکه عکاسان هنری ما، شاهرخ و سروش مشغول عکاسی از خانم های سينه-برهنه بودند. در نتيجه بجای عکس وزير دفاع خيس، عکس دو عکاس هنری مان را از من بپذيريد. شاهرخ و سروش هر دو نزديک ششصد عدد عکس گرفتند که تنها سی عدد عکس نصيب من شد. برای ديدن اين سی عکس اينجا کليک کنيد
مملکت به ....رفت
احمدی نژاد برد...رهبر هم لطف کردند دستور دادند هنوز جشن و سرور راه نياندازيد- عزا چی؟ من هم بر گور پدرم بخندم اگر ديگر برايم اهميتی داشته باشد که چه می شود. برای تسکين خاطر همان مطلب مهدی را دوباره و سه باره بخوانيد
برای التيام درد این را هم گوش کنيد که صد ساله کاربرد دارد...انشاالّله از این به بعد هم دارد
این راهم گوش کنيد تا دوباره افسرده شويد
از هيجان همراه با نگرانی خوابم نمی برد.این سفارت ایران در اتاوا هم گندش را در آورده است. بدليل مشکلات تدراکاتی انتخابات در کانادا برگزار نمی شود. من امروز و ديروز ده بار زنگ زدم به این سفير و براش ده تا پيغام گذاشته ام ولی انگار نه انگار. اگر بتوانم اديتور عزيز را را راضی کنم با من بيايد ديترويت رای بدهيم خيلی خوب می شود. اما اديتور تنبل هم پايش را در يک کفش کرده که من خسته می شوم و خلاصه الان داريم مي رويم کارت تلفن بگيريم به ایرانی ها زنگ بزنيم که بروند رای بدهند. بقدری نگرانم که اصلا مغزم کار نمی کند. از جمعه پيش افسردگی گرفته ام، وبلاگ دوستان هم را که می خوانم می بينم انگار جميع وبلاگستان هم افسرده اند. مطلب مهدی جامی را که خواندم کمی آرام شدم ولی، اگرچه نابجا، باز هم احساس خطر می کنم. هنوز هم معتقدم بين حکومت يکپارچه و جنگ بين دولت و حکومت خيلی فاصله هست. به نظر من خود هاشمی پديده ای به نام خامنه ای را به وجود آورده و حالا هم که رابطه اینها اینقدر خراب هست ورود هاشمی به ساختارهای آشکار قدرت مي تواند جنگ سياسی بسيار مفيدی باشد. این جنگ احتمالی (من اسمش را گذاشته ام جنگ ملّايگان) به نوبه خود می تواند دولتی سکولار و مقتدر در مقابل حکومتی بنيادگرا ایجاد کند و تبديل شود به جنگ سکولاريسم با بنيادگرايی. برای همین برای من خيلی مهم هست که فردا حتما رای بدهم، انگار ته دلم نگرانم که بعد از این، رای دادن اصلا مفهومی نخواهد داشت. می خواهم آخرين رای را هم بدهم برود پی کارش. نمی دانم به چه زبانی ديگر می توانم بگویم...ولی التماس مي کنم که تنبلی نکنيد. خواهش مي کنم اگر مايل به رای دادن هستيد، يا اینکه برای تان فرقی نمی کند، يااينکه مطئن نيستيد تحريم کار درستی هست، خواهش می کنم به هاشمی رای بدهيد. همه می داند که این هاشمی چه کثافتی هست و باور کنيد اولين دادگاه بين الملل که بخواهد هاشمی را بخاطر تمام جنايت هايش محاکمه کند بنده در اولين صف موافقين آن محاکمه خواهم بود.نمی خواهم جنايت هايش را يکی يکی بر شمارم (نمی خواهم به او رای ندهيد)، ولی واقعا مسائل ایران بقدری پيچيده است که پراگماتيسم تنها راه نگاه کردن به مساله حمايت از هاشمی است. فقط آن پول هنگفت نفت را تصور کنيد که يک راست می رود جيب حکومت يک قطبی بنيادگرا. با این قيمت گران نفت، احمدی نژاد که احتمال برنده شدنش هم کم نيست معنی دولت را به شکل فعلی آن از بين خواهد برد و ما با حکومت مرکزی يکپارچه بنيادگرای قدرتمند طرف خواهيم بود
گفتمان بند و ابرویی و آقای ميرفطروس
امروز بعد از چند ماه خودکفايی نزد يک متخصص رفتم تا که سيبيل زدايی کنم. بنده اصولا عاشق سلمانی زنانه های ايرانی هستم و هرزگاهی پولم را جمع می کنم که ساعات خوشی را در سلمانی به چرت و پرت گويی بگذرانم. امروز اما آکادمی ابروی شهلا با شعار ابروی زيبا نصف زيبایی است را انتخاب کردم. به اميد گفتمان سلمانی زنانه بودم که ديدم بحث سياسی داغ است. شهلا خانم از تلویزيون و راديو های ایرانی شاکی بود (به نظر می رسيد ک منظورش ماهواره های لوس آنجلسی است!). می گفت: «اول هی گفتن رای نديد، رای نديد....حالا ميگن به همت رای ندادن شما "این پاسداره" اومده رو کار و کار جمهوری اسلامی تمومه...آخه هيچ نمی گن چه جوری؟ قراره پاسداره انقلاب کنه؟ قراره پاسداره بياد شما ها بريد ایران انقلاب کنيد؟ قراره مردم در ایران انقلاب کنند؟» مهوش خانم از اتاق بند اندازی داد می زد که «اینها همه کار خود رفسنجانیه...تقلب کرده که این پاسداره بياد رو کار خودش همه رای ها رو بگيره بگه من هم مثل خاتمی محبوبم.» شهلا خانم هم ميگفت: «آخه مگه رفسنجانی خره...بابا خودش هم ميگن از این پاسداره می ترسه...رفسنجانی دزد هست ولی دزد از قاتل می ترسه!» خلاصه شهلا خانم نگران بود که " این پاسداره" که بياد رو کار نذاره شهلا خانم بر گرده ایران. آخر شهلا خانم در همه روزنامه های شهر تبليغ می کنه و همه شهر می شناسندش و می دانند سلمانی داره. شهلا خانم نگران بود، مي گفت اینها که مي گند جمهوری اسلامی قراره بره چرا هيچ نمی گند چه جوری که آخر حساب کار دست ما بياد. شهلا خانم نگران خانواده اش در ایران هم بود، می گفت که «"این پاسداره" می خواد حسابی بگير بگير کنه ...والّله مردم ما هم الان حال انقلاب کردن ندارند...اینها (تلوزيون ها لوس آنجلسی) هم دلشان خوش است.» مهوش خانم هم همچنان معتقد بود که اینها همه اش زير سر رفسنجانی است و از لج رفسنجانی هم که شده مردم بايد به "همين پاسداره" رای بدهند تا بوش به ایران حمله کند و ما خلاص شيم. بنده هم که البته زير فشار درد ناشی از سيبيل زدايی داشتم می مردم، تصميم گرفتم در این گفتمان شرکت نکنم. شب که مقاله دکتر ميرفطروس را خواندم ياد گفتمان بند و ابرويی مان افتادم. بعد هی بگوييد روشنفکران ما از مردم دورند
--------------------------------------------
يک آقای مهربانی يک نقد کوتاه به این مقاله ميرفطروس نوشته و به ایميل ليست آگورا فرستاده که من بدون ذکر نام (چون حوصله اجازه گرفتن ندارم!) اینجا پستش می کنم! خلاصه اش اینکه آقای ميرفطروس فقط نوک دماغ شان را می بينند و معمولا برای اینکه نفع شخصی شان در برندازی جمهوری اسلامی است...سعی می کنند که چهره مخلاف واقعيت های جامعه ما را به جامعه بين الملل ارائه کنند. و خلاصه آقای ميرفطروس بسی حزب باد هستند و در کل نوعی گفتمانشان طوری طراحی شده که همراه و همگام با همه نيروهای اپوزيسيون از چپ ها تا سلطنت طلب ها باشد. آقای ميرفطروس همانند مجاهدين افراطی وجود فرايند اصلاحات را در ایران ناديده می گيرند چرا که اصولا چنين فرايند براندازی جمهورد اسلامی را به تعويق می اندازد. در واقع رياست جمهوری احمدی نژاد برای آقای ميرفطروس باعث خوشحالی و خوشنودی است، چرا که همانطور که خودشان اعلام می کنند این امر پايان جمهوری اسلامی است! با این تفاسير من تعجب می کنم که چرا ميرفطروس بجای تحريم نمی رود به احمدی نژاد رای دهد؟
این هم نقد دوست مهربان آگورايی ما
I fully agree with Yaser’s criticism of Ali Mirfetrous. The latter's inability to critically examine the Iranian situation has often led him to present a distorted version of events. His concern with the election boycott is primarily self serving , lest that political dissidents of his varieties abroad might be relegated to the realm of oblivion. He could therefore ally himself with any political trend, ranging from Cherikha-i Fedaee Khalq to Dariush Homayoun, much in response to the fulfillment of his political dream. He also wouldn't want any reform movement taking shape in Iran, as this would invariably undermine the raison d'être of his political and intellectual mandate. Just like Mojahedin-i Khalq who show anxiety over reform movement, and hence deny its existence, Mirfetrous too seems to prefer the prevalence of hard-liners over reformers. His reference to the presidency of Ahmadinejad and a possible US invasion of Iran - a contradiction to which Yaser Kerachian has rightly alluded - is geared towards this end. It indicates that such individuals wish, though somewhat unconsciously, for outside intervention, since this is the only mechanism of politically empowering those who have no social basis whatsoever. They would rather satisfy their megalomania by intellectually assisting an  intervening power than appreciating the social dynamism of Iranian society that could gradually bring about an improvement in the life and status of the whole Iranian people.
این هم نقد دوست مهربان آگورايی ما
I fully agree with Yaser’s criticism of Ali Mirfetrous. The latter's inability to critically examine the Iranian situation has often led him to present a distorted version of events. His concern with the election boycott is primarily self serving , lest that political dissidents of his varieties abroad might be relegated to the realm of oblivion. He could therefore ally himself with any political trend, ranging from Cherikha-i Fedaee Khalq to Dariush Homayoun, much in response to the fulfillment of his political dream. He also wouldn't want any reform movement taking shape in Iran, as this would invariably undermine the raison d'être of his political and intellectual mandate. Just like Mojahedin-i Khalq who show anxiety over reform movement, and hence deny its existence, Mirfetrous too seems to prefer the prevalence of hard-liners over reformers. His reference to the presidency of Ahmadinejad and a possible US invasion of Iran - a contradiction to which Yaser Kerachian has rightly alluded - is geared towards this end. It indicates that such individuals wish, though somewhat unconsciously, for outside intervention, since this is the only mechanism of politically empowering those who have no social basis whatsoever. They would rather satisfy their megalomania by intellectually assisting an  intervening power than appreciating the social dynamism of Iranian society that could gradually bring about an improvement in the life and status of the whole Iranian people.
ماجرای سفيری که دروغ نگفت
بيشتر ماجراهای رای دادن اتاوا را از خستگی سانسور کردم. اولا سفير ريشش خيلی کم بود، تا حدی که می شد گفت ته ريش بسيار سکسی دارد. ما که سفير را ديديم يقه اش را گرفتم که ببم جان اینهمه جمعيت در تورنتو شما چرا صندوق رای را نمی آوری تورنتو که ما دوازده ساعت رانندگی نکنيم بياييم اینجا (بگذريم که رای ها اصلا حساب هم نشد!). سفير هم قسم و آيه که به خدا ما می خواستيم صندوق بياوريم ولی دولت کانادا نگذاشت. ما هم همگی يک نگاه «بر پدر هرچی مامور دروغگوی جمهوری اسلامی» به سفير انداختيم و به بحث و جدل ادامه داديم. خلاصه بنده ديروز موفق شدم با دسک ایران در وزارت خارجه کانادا صحبت کنم و خلاصه خيلی با اعتماد به نفس گفتم که این سفير دروغگوی ما می گويد که از شما مجوز می خواسته شما نداديد؟ طرف هم که اصولا مامور مجوز دادن نبود کمی برای ما تاقچه-بالا گذاشت که شما که می دانيد روابط با ایران محدود هست و این حرفها! من هم عقده هات روانی ناشی از زورگويی کارمندان دولتی ایران را سر مرد فرانسوی دسک ایران آوردم. کلی سرش هوار کشيدم که بنده به عنوان يک کانادايی-ایرانی حق دارم که در فرايند دموکراسی (زرشک) در کشورم شرکت کنم و شما بايد این حق من را محيا کنيد و يدا ...يدا..يدا... خلاصه طرف گفت بدبخت عقده ای من اصلا مسول مجوز دادن نيستم بيا به این تلفن زنگ بزن. مسول مجوز رفته بود مرخصی (دور از جون مشکلات ایران)، ظاهرا کانادا برای اینک مجوز رای گيری بدهد کمی خاک ایران لازم دارد که آن هم فقط در اتاوا يافت می شود. بنده هنوز نفهميدم که این اسرايیلی ها برای هر انتخابات در و پيتی شان چه جوری صندوق می آورند در دانشگاه! من که قصد دارم این قضيه را دنبال کنم چون حوصله ندارم که این مامور های کانادايی هم ادای کارمندهای دولتی ایران را در بياورند. اما وسط این همه دعوا ظاهرا سفير بدبخت جمهوری اسلامی در کانادا بسيار راست گو هست و ایراد کمبود صندوق از جانب کانادايی هاست. بنده که شخصا بايد به اتاوا بروم و به "پاسداره" رای ندهم، خلاصه وعده ما این جمعه اتاوا. اگر مايل هستيد به کاروان ما که به این مردک متحجر رای نمی دهيم بپيونديد به من ایميل بزنيد. البته دروغ چرا هنوز صندوق ها و اوراق رای گيری به دست سفارت خانه نرسيده و اصلا ممکن است کل ماجرا منتفی باشد که در این صورت بنده دارم می روم ديترويت رای به احمدی نژاد ندهم
بيشتر ماجراهای رای دادن اتاوا را از خستگی سانسور کردم. اولا سفير ريشش خيلی کم بود، تا حدی که می شد گفت ته ريش بسيار سکسی دارد. ما که سفير را ديديم يقه اش را گرفتم که ببم جان اینهمه جمعيت در تورنتو شما چرا صندوق رای را نمی آوری تورنتو که ما دوازده ساعت رانندگی نکنيم بياييم اینجا (بگذريم که رای ها اصلا حساب هم نشد!). سفير هم قسم و آيه که به خدا ما می خواستيم صندوق بياوريم ولی دولت کانادا نگذاشت. ما هم همگی يک نگاه «بر پدر هرچی مامور دروغگوی جمهوری اسلامی» به سفير انداختيم و به بحث و جدل ادامه داديم. خلاصه بنده ديروز موفق شدم با دسک ایران در وزارت خارجه کانادا صحبت کنم و خلاصه خيلی با اعتماد به نفس گفتم که این سفير دروغگوی ما می گويد که از شما مجوز می خواسته شما نداديد؟ طرف هم که اصولا مامور مجوز دادن نبود کمی برای ما تاقچه-بالا گذاشت که شما که می دانيد روابط با ایران محدود هست و این حرفها! من هم عقده هات روانی ناشی از زورگويی کارمندان دولتی ایران را سر مرد فرانسوی دسک ایران آوردم. کلی سرش هوار کشيدم که بنده به عنوان يک کانادايی-ایرانی حق دارم که در فرايند دموکراسی (زرشک) در کشورم شرکت کنم و شما بايد این حق من را محيا کنيد و يدا ...يدا..يدا... خلاصه طرف گفت بدبخت عقده ای من اصلا مسول مجوز دادن نيستم بيا به این تلفن زنگ بزن. مسول مجوز رفته بود مرخصی (دور از جون مشکلات ایران)، ظاهرا کانادا برای اینک مجوز رای گيری بدهد کمی خاک ایران لازم دارد که آن هم فقط در اتاوا يافت می شود. بنده هنوز نفهميدم که این اسرايیلی ها برای هر انتخابات در و پيتی شان چه جوری صندوق می آورند در دانشگاه! من که قصد دارم این قضيه را دنبال کنم چون حوصله ندارم که این مامور های کانادايی هم ادای کارمندهای دولتی ایران را در بياورند. اما وسط این همه دعوا ظاهرا سفير بدبخت جمهوری اسلامی در کانادا بسيار راست گو هست و ایراد کمبود صندوق از جانب کانادايی هاست. بنده که شخصا بايد به اتاوا بروم و به "پاسداره" رای ندهم، خلاصه وعده ما این جمعه اتاوا. اگر مايل هستيد به کاروان ما که به این مردک متحجر رای نمی دهيم بپيونديد به من ایميل بزنيد. البته دروغ چرا هنوز صندوق ها و اوراق رای گيری به دست سفارت خانه نرسيده و اصلا ممکن است کل ماجرا منتفی باشد که در این صورت بنده دارم می روم ديترويت رای به احمدی نژاد ندهم
به دليل بازگشت اديتور عزيز از ایران بنده این چند روز بی خيال هر کاری بودم و همراه با مادر گرامی بهترين سوغات دنيا که همان خاله زنکی های دسته اول می باشد را مرور می کرديم.، بعد از چند شب زاغ سياه خانواده گرامی را چوب زدن من و اديتور گرامی به این نتيجه رسيديم که جميع خانواده که زير خط فقر زندگی می کنند يکی از يکی باحال تر و با صفاتر و پولدار ها بسيار بدبخت و بيچاره اند. در ضمن ازدواج همه هم ناموفق بوده و در نتيجه من کارم درست است که مخالف ازدواجم (ترجمه: کسی من را نمی گيرد). الهی قربون این ننه ام بروم، من هر کاری می کنم الکی تاييدش می کند به شرط اینکه ناموسی و بی تربيتی نباشد
در ضمن ببخشيد که جواب نظرات را نداده ام، مخصوصا از سميرا معذرت می خواهم...سر فرصت حسابت را خواهم رسيد
در ضمن ببخشيد که جواب نظرات را نداده ام، مخصوصا از سميرا معذرت می خواهم...سر فرصت حسابت را خواهم رسيد
من رای می دهم دو دو دو دو....با شرمندگی
تو رای می دهی دو دو دو دو....با حماقت
ما رای می دهيم دو دو دو دو....با شرمندگی از حماقت
ديروز با بدبختی رفتيم اتاوا رای بديم. دم در کمونيست کارگری ها، سلطنت طلب ها، مجاهدين، و طرفداران وبلاگ نيک آهنگ اعتلاف کرده بودند بر عليه رای دهندگان. فحش و فضيحت بود که از طريق بلندگوی تحريميان بر سر ما نازل می شد. يکی از هم دانشکده ای های بی ناموس ما هم تيریبون را گرفته بود اسامی ما را لو می داد. خلاصه اینکه کل شعار های اپوزيسون به نازلی برو گمشو، و ياسر برو گمشو خلاصه می شد. بگذريم که استفاده ابزاری-سياسی از بدن زنان هم می شد و شعار های "با روسری-بی روسری خاک تو سری " نيز از سر زبان تحريميان نمی افتاد و خلاصه در همه صحنه های سياسی فقط زنان هستند که فحش می خورنند، مردان هم که خوب مردند! حال و هوای اتوبوس هم بسيار غم انگيز، اما پر هيجان بود. لحظه به لحظه به ایران و نیک آهنگ خیانتکار و علیرضا حقیفی زنگ می زديم و در کمال ناباوری نتايج را بررسی مي کرديم. اول می گفتيم معين دور اول تمام می کند مي رود پی کارش. بعد گفتيم، معين و هاشمی بروند دور دوم معين ريس جمهور ميشود می رود پی کارش. بعد گفتيم حالا کروبی هم خيلی بد نيست، لات هست، جلوی راست ها را مي گيرد. نزديک بود که خوبی های احمدی نژداد را توجيه کنيم که ديگر هم بغ کرده بودند و حيران بودند که چه شد؟ ياسر که بنده خدا اصلا اعصاب نداشت. پرهام از مردم باج می گرفت، آخر "لره" و معلوم شده بود بقيه ملت ایران هم کم لر نيستند که با پنجاه هزار تومان وعده این همه رای می دهند. من، بهداد، آزاد، و سايرين هم تا آخرين لحظه در حال صادر کردن تحليل چی شد خراب شد بوديم. خلاصه اینکه ما ديروز با حضور چشمگير خود در انتخابات مشت محکمی بر دهان خودمان زديم. این طور هم که بوش می آيد هفته ديگر بايد برويم اتاوا و جام زهر را بنوشيم و به اکبر آقا رای بدهيم. تحريميان عزيز هم خواهش می کنم جمعيا خفه شويد، که با این مشارکت دور اول واقعا بگذاريد در کوزه آبش را بخوريد. نتايج حاصله از این انتخابات
وقتی مردم نان نداشته باشند می شود حکايت مفتش برادران کارمازوف و تئوري های مربوطه که مردم خرند و از دست هرکه نان بگيرد به دنبالش می روند. ظاهرا در مورد مملکت ما وعده نان کافی است
وبلاگستان فارسی جماعتی هستند که از مردم به دورند و اگر می خواهيد از این به بعد حکم در مورد وضعيت ایران صادر کنيد حتما با بقال، نانوا، سبزی فروش، و راننده های تاکسی مشورت کنيد
افاضات شخص بنده در مورد مسائل مربوط به ایران فاقد ارزش می باشد. بنده از این به بعد تنها از تئوری حکومت هردنبيل قراردادی آقا هما کاتوزيان استفاده خواهم کرد. مملکت ما هردنبيل هست و مردم هميشه با دولت چپند، هر چه می خواهد باشد. در نتيجه هر هشت سال يک بار با دولت فعلی قهر می کنند و به گزينه جديد رو می آورند. خوبيش این هست که خيلی هم گزينه ندارند و تاريخ هم مدام تکرار می شود. به عنوان مثال مقايسه بفرماييد مير حسين موسوی را با احمدی نژاد
بی خود بحث نکنيد، نگفتم که من هيچی حاليم نيست؟
تو رای می دهی دو دو دو دو....با حماقت
ما رای می دهيم دو دو دو دو....با شرمندگی از حماقت
ديروز با بدبختی رفتيم اتاوا رای بديم. دم در کمونيست کارگری ها، سلطنت طلب ها، مجاهدين، و طرفداران وبلاگ نيک آهنگ اعتلاف کرده بودند بر عليه رای دهندگان. فحش و فضيحت بود که از طريق بلندگوی تحريميان بر سر ما نازل می شد. يکی از هم دانشکده ای های بی ناموس ما هم تيریبون را گرفته بود اسامی ما را لو می داد. خلاصه اینکه کل شعار های اپوزيسون به نازلی برو گمشو، و ياسر برو گمشو خلاصه می شد. بگذريم که استفاده ابزاری-سياسی از بدن زنان هم می شد و شعار های "با روسری-بی روسری خاک تو سری " نيز از سر زبان تحريميان نمی افتاد و خلاصه در همه صحنه های سياسی فقط زنان هستند که فحش می خورنند، مردان هم که خوب مردند! حال و هوای اتوبوس هم بسيار غم انگيز، اما پر هيجان بود. لحظه به لحظه به ایران و نیک آهنگ خیانتکار و علیرضا حقیفی زنگ می زديم و در کمال ناباوری نتايج را بررسی مي کرديم. اول می گفتيم معين دور اول تمام می کند مي رود پی کارش. بعد گفتيم، معين و هاشمی بروند دور دوم معين ريس جمهور ميشود می رود پی کارش. بعد گفتيم حالا کروبی هم خيلی بد نيست، لات هست، جلوی راست ها را مي گيرد. نزديک بود که خوبی های احمدی نژداد را توجيه کنيم که ديگر هم بغ کرده بودند و حيران بودند که چه شد؟ ياسر که بنده خدا اصلا اعصاب نداشت. پرهام از مردم باج می گرفت، آخر "لره" و معلوم شده بود بقيه ملت ایران هم کم لر نيستند که با پنجاه هزار تومان وعده این همه رای می دهند. من، بهداد، آزاد، و سايرين هم تا آخرين لحظه در حال صادر کردن تحليل چی شد خراب شد بوديم. خلاصه اینکه ما ديروز با حضور چشمگير خود در انتخابات مشت محکمی بر دهان خودمان زديم. این طور هم که بوش می آيد هفته ديگر بايد برويم اتاوا و جام زهر را بنوشيم و به اکبر آقا رای بدهيم. تحريميان عزيز هم خواهش می کنم جمعيا خفه شويد، که با این مشارکت دور اول واقعا بگذاريد در کوزه آبش را بخوريد. نتايج حاصله از این انتخابات
وقتی مردم نان نداشته باشند می شود حکايت مفتش برادران کارمازوف و تئوري های مربوطه که مردم خرند و از دست هرکه نان بگيرد به دنبالش می روند. ظاهرا در مورد مملکت ما وعده نان کافی است
وبلاگستان فارسی جماعتی هستند که از مردم به دورند و اگر می خواهيد از این به بعد حکم در مورد وضعيت ایران صادر کنيد حتما با بقال، نانوا، سبزی فروش، و راننده های تاکسی مشورت کنيد
افاضات شخص بنده در مورد مسائل مربوط به ایران فاقد ارزش می باشد. بنده از این به بعد تنها از تئوری حکومت هردنبيل قراردادی آقا هما کاتوزيان استفاده خواهم کرد. مملکت ما هردنبيل هست و مردم هميشه با دولت چپند، هر چه می خواهد باشد. در نتيجه هر هشت سال يک بار با دولت فعلی قهر می کنند و به گزينه جديد رو می آورند. خوبيش این هست که خيلی هم گزينه ندارند و تاريخ هم مدام تکرار می شود. به عنوان مثال مقايسه بفرماييد مير حسين موسوی را با احمدی نژاد
بی خود بحث نکنيد، نگفتم که من هيچی حاليم نيست؟
Subscribe to:
Comment Feed (RSS)
