الان داشتم با بی رحمی فراوان يکی از مقالات لؤنارد عالي شان را به افتضاح ميکشيدم. برای پيدا کردن مطلبی نامش را گوگل کردم و فهميدم که چهار ماه پيش در آتش سوزی جان خود را از دست داده. ناخود آگاه از خودم بدم آمد. يک- دو صفحه ای نقدش کرده بودم، به سبک خودش تند و تيز. این مرگ هم پديده عجيبی هست. خانمی را ميشناختم که معشوقه مردی بود. مرد و معشوقش بسيار به هم نزديک بودند و مرد نيز جدا از همسر قانونی اش زندگی ميکرد. اما وقتی همسر قانونی مرد از سرطان مرد، رابطه این دو معشق نيز از هم پاشيد. بيشتر بخاطر احساس گناه خود مرد، چراکه خودش و اطرافيانش زن قانونی اش را قربانی ميدانستند. فرق مابين قربانی و قهرمان هم در ادبيات تراژيک ما يک قدم هست. معشوقه مرد و خود مرد هرگز با مرگ این قربانی قهرمان کنار نيامدند. من هم بعيد ميدانم این دو صفحه را که در نقد عالی شأن فقيد نوشته ام بتوانم استفاده کنم. روحش شاد

من خواب ديده ام من خواب بوده ام
ديروز به مدت خيلی کوتاهی استاد پناهيان را ملاقات کردم. راستش کمی ازش ترسيدم- به دلايل واضح کلی هول کرده بودم. شب که خوابيدم، خواب ديدم که در روز سخنرانی (که فردا باشه!) اتفاقات عجيبی مي افتد. استاد پناهيان که از سؤالات و گستاخی های ما عصبانی شده، دستور ميدهد که همه ما را دستگير کنند. موقعی که من به او اعتراض ميکنم که اینجا کاناداست و شما حق نداريد ما را در کشور ديگری دستگير کنيد! به من نگاه هوشمندانه ای انداخت و گفت اینجا کانادا نيست، اینجا ماتريکس [ماتريس] هست ! خلاصه نتيجه اینکه ظاهرا ما همه در ماتريس در خواب زندگی به سر مي بريم و دوستان اصولگرا از انرژی بدن ما برای ماشين هاشان استفاده می کنند. خواب بسيار وحشتناکی بود، مخصوصا به خاطر اینکه بنده مسؤليت نجات تمام دوستان اصلاح طلب را داشتم. در ميان نجات دوستان از ماتريکس من به این نتيجه مهم رسيدم که نکند همه اینها سر کاری هست و حاج آقا پناهيان بلف زده اند و ما در واقع در کانادايم. تا صبح مردم از ترس

مهدی جامی اصلا آدم ترسناکی نبود. کلی هم باحال بود البته از نوع سيبستانی. من بقدری درس دارم که نميتونم وبلاگ نويسی کنم اما گزارش نيکان و سليمان را درباره نشست وبلاگ نويسان با اینگليس ها بخوانيد
در ضمن من هم به این زشتی عکسم در وبلاگ نيک آهنگ نيستم، و این هم- کار کار اینگليس هاست

سخنرانی حجت الاسلام پناهينان را از دست ندهيد
در جلسات هفتگی آگورا، در روز ۳۰ آوریل ساعت ۵ بعدازظهر، حجت‌الاسلام علیرضا پناهیان درباره‌ی وضعیت حوزه‌ی علمیه‌ی قم پس از انقلاب سخنرانی خواهند کرد
Hojat al-Islam Alireza Panahiyan is leading lecturer, teacher, andresearcher both in Qum seminaries and Tehran University. He has been a professor in Tehran University, and Art University for more than ten years. Aside from his theological trainings in the seminaries he holds and MA in psychology. His area of research interests are methodological research in spirituality.While he will briefly go over his ideology as a Muslim, he will examine the state and status of the Qum seminaries after the Islamic revolution.

Date: Sat Apr 30, 5:00pm

Location: OISE 4422(Ontario Institute of Studies in Education, 252 Bloor St W)

در ورودی دفتر يکی از استادهای دانشکده ما که کرد-ایرانی هست با لوگو ها و پوستر های مختلف کاغذ ديواری شده. هرچی پوستر ضد کاپيتاليسم، جنگ، گلوبليزسيون، کوکا کولا، و طرفدار سلح و چپی بازی هست روی این درب ورودی يافت ميشه. من از این در خيلی بدم مياد. انگار که ارگان تبليغاتی ایدولوژيک شوروی در جنگ سرد هست. بگذريم که خيلی هم بی ريخت و بی سليقه هست. از بچگی از عکس و پوستر زدن رو در و ديوار اتاقم متنفر بودم. خيلی هم از اینکه جهانبينی کلی ام را توسط عکس . بيرق، لوگو ، و هماند اینها به دنيا اعلام کنم خوشم نمياد (شرمنده گرافیستها). برای گنجی احترام قائلم و هميشه معتقدم که این جنبش مدرن اصلاحات گنجی را حمايت درست و حسابی که نکرد، از موقعيت گنجی استفاده سياسی مناسب هم نکرد. من به شدت خواهان آزادی گنجی و ساير زندانيان سياسی عقيدتی هستم، اما لوگو نمی گذارم، شرمنده

من دچار پيری زودرس شدم. ديروز با این بهزاد بلور از روز هفتم بی بی سی رفته بودم بيرون که بقول خودش بافت شهر رو بهش نشون بدم. بهزاد دچار بيمار خوشحالی غير قابل کنترل هست. بعد هم این واقعا کارش رو دوست داره. من این يکی رو ديگه باورم نمي شد. همين جوری راه ميرفت این آهنگ های پاپ ایرونی رو بلند بلند ميخوند. تمام فکر و ذکرش این بود که چطوری فلان سی دی جديد مثلا اصغر جی رو تو برنامه بگنجونه. برای من که هيچوقت به فرهنگ پاپ علاقه نداشتم خيلی جالب بود که این پسر خيلی جوون چهل ساله اینقدر عاشق کارش هست. تئوری های جالبی هم داشت. ميگفت که موسيقی پاپ ایرانی بعد از انقلاب و در لوس آنجلس بود که پاپ شد. معتقد بودکه موسيقی پاپ ایرانی قبل از انقلاب کارکتر ایرانی نداشت. تم ها و ريتم ها آمريکای لاتينی،ارمنی، عربی، اروپای شرقی و غيره بيشترين طرفداران رو داشت. بهزاد ميگفت که بعد از مهاجرت به لس آنجلس بود که تم های ایرانی، ضرب های ایرانی، و ساز های ایرانی به موسيقی پاپ اضافه شد و این موسيقی کم کم کارکتر جديد ایرانی خاص خودش رو پيدا کرد. من که این تئوری های بهزاد رو گوش ميکردم مدام داشتم فکرميکردم که کاش موسيقی ایرانی این پيشرفت های عظيم رو نميکرد چون من هنوزم "اگه يه روز بری سفر" رو به "امشب دل من هوس رطب کرده" ترجيح ميدم. ولی من فاقعا از برنامه روز هفتم و ديدگاه های بهزاد به فرهنگ پاپ خوشم مياد. بهزاد من رو خيلی ياد فريدون فرخزاد دامت برکات مياندازه. يک جوری نو آوری همراه با يک ديد انتقادی به قضييه داره که خيلی برنامه روز هفتم را متفاوت از برنامه های پاپ لوس آنجلسی ميکنه که مدام پاچه خواری هنرمندان رو ميکنند. از اونجايی که من واقعا معتقدم نقش فريدون فرخزاد در متحول کردن فضای فرهنگ پاپ در ایرانی بسيار قابل برسی هست مخ بهزاد را در هاون کوبيدم که يکی از برنامه هاش رو به فرخزاد اختصاص بدم که گفت تو فکرش هميشه بوده این کار رو بکنه. در ضمن توصيه کردم که يک برنامه آموزشی همراه با پرسش و پاسخ در مورد سؤالات جنسی مردم بگذارند. این رو هم بهزاد گفت که تو فکرش هستند. خلاصه بنده پيشنهاد کردم که يک خانم باحال کمی تا اندکی لات و لوت رو که متخصص آموزش جنسی باشه استخدام کنند و هرچه سريعتر این برنامه رو راه بياندازند که احتياج داريم به خدا. ديگه از بهزاد خوشم اومد برای اینکه خيلی متفاوت بود و مدام در حال جدال با ستريو تايپ های فرهنگ ایرانی که این خودش فکر ميکنم از دلایل موفقيتش در این کار هست. بهزاد اهل تابو شکستن هست و این هميشه چيز خوبی هست. در ضمن بهزاد شديدا دنبال این هست که زن بگيره، دختر های لندنی اینقدر خودتون رو نگيريد از این بهزاد بهتر شوهر گيرتون نمياد. اگر باهاش ازدواج کنيد ، عمری را به خوشی سپری خواهيد کرد و پوست تان هم خوب ميمونه. من دچار افسردگی شدم چون این بهزاد از من 14 سال بزرگتر هست ولی خيلی از من جوون تره و به مراتب خوش تره. خدا رحم کنه فردا پس فردا با این آقای مهدی جامی کار داريم...که امروز يک چند دقيقه ديدمش و شديدا آدم جدی بود. من هم هيچوقت هيچ چيزی رو جدی نميگيرم و آدم های جدی معمولا ازم خوششون نمياد

من خيلی کار و درس دارم....بيايد و مراماً این وبلاگ من رو تا 12 روز تحريم کنيد. من معتاد وبلاگنويسی شدم و دارم حسابی از کارهام عقب ميفتم

يدالّله را در بی بی سی فارسی دريابيد
يدلّله پول نداره لباس بخره و همين ژاکت آديداس سبز دست دوم رو از مال دنيا داره. البته دچار ماليخوليای خوشتيپی شده، من حتی در هذيان هايش شنيده بودم که ميگفت که ژاکت ژنده اش دختر رباست. به جان خودم يدی جون خيلی چيک مگنت شدی...بيگی منو