moeen22
Originally uploaded by sibiltala.

فقط معین

به‌ شرطی که هيچ‌ کس به‌خود حقِ سکون ندهد. ما بايد کار کنيم و بنويسيم و درس بخوانيم و گوش ‌بدهيم و فکر کنيم و حرف بزنيم، ولی حقِ سکون نداريم

Originally uploaded by sibiltala.

هايکو
دختری خيکی در تلوزيون سکس سکس می کند
ماده سگی زوزه مي کشد
آبروی ملی می رود

خاطره
سال اول دانشگاه رشته زيست شناسی انسانی....
خوابگاه های دانشگاه ويکتوريا همه مختلط هست. خانه ما از دانشگاه دور است ولی بابام راضی نيست من با دو پسر ديگر در بهترين خوابگاه دانشگاه همخانه باشم. مادرم راضی اش مي کند. بنده با پسران همخانه می شوم، آب هم از آب تکان نمی خورد

خاطره
پانزده سالگی، اولين عشق نوجوانی
آقای بهشتيان می خواهد همه دوستان ارکستر را به چمخاله ببرد. همه پدر مادر ها اجازه داده اند. مادر من نگران هست که من با پسر ها کار های بدبد بکنم، خودش هم با من به مسافر می آيد. مادرم می گويد که پدرم خبر ندارد ما چه کار بی ناموسی می کنيم...من باور می کنم

خاطره
پانزده سالگی
اولين طعم بوسه را می چشم. بوسه ای که ساعت ها ادامه دارد. تا چند روز خود را در اتاقم حبس می کنم چون مطمئن هستم پدر و مادرم از حالت دور لب هايم خواهند فهميد من چه بی ناموسم

خاطره
سال دوم دانشگاه
با بهار جلسه تبعيض جنسی در خانواده های ایرانی را راه می اندازيم. کلی متخصص دعوت کرده ایم. خودمان هم جلسه را اداره ميکنم. صحبت بکارت می شود. بنده با خونسردی کامل راجع به تجربه شخصی خودم صحبت می کنم. در پايان برنامه پدر دوستم، به پدر آنيکی دوستم می گويد که باورم نمی شود که این دختر پر روی وقيح رفته است آن بالا راجع به ...(حتی نمی تواند کلمه را به زبان بياورد) بلند بلند داد می زند. دوستانم ديگر دوستانم نيستند

خاطره
همان دوستم که پدرش مرا وقيح می دانست، ناراحت است. خانه اش با دانشگاه فرسنگ ها فاصله دارد. راه دو ساعتی خانه تا دانشگاه را در روز چهار ساعت می پيمايد. نمراتش خراب است، افسرده است، و به دستور پدرش ديگر دوست من نيست

خاطره
من يک فمنيست هستم. ازدواج به سبک ایرانی احمقانه است. آدم تا با کسی زندگی نکند، نخواهد فهميد که می تواند زندگی خوبی داشته باشد يا خير. من می خواهم با عشقم زندگی کنم. ازدواج هم نمی کنم. مگر من بايد از تمام دنيا برای يک لقمه زندگی اجازه و مشروعيت بگيرم؟

خاطره
بيست و شش ساله ام. چهار سال هست که با همسرم (نه شوهرم) زندگی می کنم. پدرم نمی داند، ياکه قرار است که نداند. همه می دانند. خودم به همه گفته ام

خاطره
همسرم، می گويد که لازم نيست زندگی ات را همه جا جار بزنی. همسرم ناراحت است. باهم خوشحال نيستيم. ولی تکليف فمنيست بازی چه؟ من می خواهم به همه ثابت کنم که راه درست زندگی همين است که من مي کنم! پس وانمود می کنم که خوشحالم

خاطره
به پدرم زنگ می زنم. از او می پرسم که چرا انقدر از من دور است؟ می پرسم که خودش خواسته که نداند، يا که صلاح بوده که نداند. می گويد که مي خواهد بداند، ولی قول نمی دهد که ناراحت نشود. می دانم که ناراحت خواهد شد

خاطره
در پای ياهو مسنجر به من مي گويد که تو تنها خواهی ماند. می گويد که زنهای ایرانی به تو اعتماد نخواهند کرد. آزادی جنسی تو خطرناک است، زنها می ترسند که شوهر ایشان را بدزدی

خاطره
بيست و دو سال دارم. گذرنامه ام مهر يک بار خروج از ایران می خواهد. به اداره گذرنامه می روم. مامور، پيرزنی را که به زور راه می رود به درب زنانه که 15 دقيقه پياده روی از درب اصلی است هدايت می کند. عصبانی ام. با مامور دعوا می کنم. سر از دفتر يک آدم مهم در می آورم. من داد ميزنم، او هوار ميکشد که حجابت را درست کن. مادرم خدا را شکر می کند که من در ایران زندگی نمی کنم

خاطره
همسرم رفت

خاطره
همان دوست ياهو مسنجری، به من مي گويد که ديشب در مهمانی همه می گفتند که مردم شهر منتظرند همسرم برود، بيايند جايش بنشينند. به او می گويم که پس کجا هستند؟ بگو بيايند؟ خبری نيست؟

خاطره
جلسه گذاشته ام راجع به جنسيت زنان ایرانی در کانادا و مشکلاتشان. خيلی شلوغ است. هيچکس از سکس سخن نمی گويد. جنسيت زنان را به هر در و پيکری که بخواهی وصل می شود غير از خود سکس

خاطره
پانزده سال دارم مادر بزرگ یک زن شیر زن و مادر چند مرد کله گنده می گويد، دوازده ساله که بوده شوهر سی و خرده ای ساله اش در حجله به قدری ترسناک بوده که هرگز از رابطه جنسی لذت نبرده است. به من وصيت می کند که حواسم باشد

خاطره
می خواهد راجع به مشکلات جنسی زنان ایرانی در کانادا فيلم بسازد. نمی تواند، کسی حاضر نيست همکاری کند

خاطره
در تلوزيون سکس، سکس، می کنم. فحشش را هم می خورم

خاطره
پدرم به مادرم می گويد اگر آن روز که این دختر می خواست با پسران همخانه شود به حرف من گوش می دادی، این دختر الان وضعش خيلی بهتر بود

خاطره
در کنار دريا راه می رويم، دوستی ليوان نوشابه دوست پسرش را نگاه داشته از فاصله مجاز با نی به او نوشابه می خوراند

هايکو
صدای موج می آيد
دختر به بهانه نوشابه ای به پسر نزديک می شود
دخترک خوشبخت است
من ليوان نوشابه را پس می زنم

حاشيه
این ها همه واقعيت های زندگی من است. من الان حوصله مطلب تحليلی نوشتن ندارم. بعدا می نويسم. فعلا وبلاگ نيک آهنگ و سيما را بخوانيد

يدالّله معروف به هدر، وارد ایران می شود. فعلا در وبلاگ انگليسی اش توضيح (لو) داده است که چرا می خواهد به ایران برود. يدی جان می گويد که دلش برای وطن لک زده و با توجه به ک ک های زيادی که خورده مسافرتش به ایران شديدا ريسکی است.اما يد الّله چون شير ژيان به ایران می رود که برای ما عکس و گزارش تهييه کند. از آنجايی که يدی ابولبلاگ تمام وقت هست و پول هم ندارد، درخواست کمک مالی کرده. بنده در این زمينه چند پيشنهاد و کمی اعتراض دارم
اول از همه به يدی جان پيشنهاد می دهم که کاپشن آديداس سبز رنگ دست دومش معروف به دختر ربا (چيک مگنت) را نپوشد. يدی جان، اگر خاطرت باشد این کاپشن آديداس ها را بيشتر تن معتاد های پشيمان تلوزيونی، سيگار فروش ها، و دست فروش های آلو سیاه فروش مدارس می شد ديد. واقعا خوبيت ندارد شما با این تيپ وارد تهران شويد
اعتراض هم دارم. آخر من چه ام از این يدالّله کم تر است؟
وبلاگ ندارم، که دارم
رسانه های دشمن با من مصاحبه نمی کنند، که می کنند. آخرين مصاحبه را فردا شب ببينيد

تورنتو زندگی نمی کنم، که می کنم
از همه مهم تر بابام پولدار نيست (نه البته به پولداری بابا يدی)، که هست
آز آنجا که بنده هيچ چيز از يدی جان کم ندارم، کمک های مالی خود را به من به همان صندوق همت عالی يدی واريز کنيد. لطفا ذکر بفرماييد که این کمک ها به نازلی است و کپی رسيد خود را برای من ایميل کنيد که بعدا بتوانم خر يدی-بازاری را با این سند و سفته ها بگيرم
در پايان چند درخواست نيز از سرورم قاضی مرتضوی دارم
جناب مرتضوی، تابستانی نيست که ما ایرانيان تورنتو به لطف شما بی کار باشيم. هر سال يا برای 18 تير بايد فعاليت مي کرديم، يا که روزنامه ها را می بستيد ما تظاهرات آزادی بيان راه می انداختيم. چند وقت پيش هم لطف کرديد زهرا کاظمی را به طور تصادفی به قتل رسانديد، باز هم ما اینجا اعتراض کرديم. حالا بی زحمت این يدالّله معروف به حسين درخشان را هم بگيريد، ما این تابستان ناجور بی کاريم و هوس تظاهرات کرده ایم. در نهايت قاضی مرتضوی عزيز، از تو دلگير می شوم اگر حسين را بگيری، من را نگيری

چهار-پنج ساله که بودم، هوا که گرم می شد و دسترسی به استخر که نداشتيم، پدر بزرگم بابو مثل هميشه به درد می خورد. دو تا تشت آبی سه تا بشکه فلزی و يک شلنگ آب می خواست که برايم استخر بسازد. امروز که در هوای سی-دو درجه ای تورونتو داشتم هلاک می شدم، فقط ياد استخر بابو بودم و اینکه چه کيفی می داد

Originally uploaded by sibiltala.

چه اتفاق هايی ميافته! آدم دلش می خواد ایران باشه این ها رو ببينه با چشم خودش. زنها مي روند فوتبال تماشا ميکنند، به نقض حقوق شان در قانون اساسی اعتراض می کنند. بابا من دارم بر می گردم ایران. اگر مايليد از این حرکت زنان ایرانی حمايت کنيد این پتيشن را امضا کنيد

کاروان حاميان معين
اگر مايليد با ما به اتاوا بياييد و رای بدهيد به من يا ياسر ایميل بزنيد. اتوبوس خيلی جا ندارد...زودتر اقدام کنيد. خرج رفت و برگشت از تورنتو به اتاوا هم حدود $20 می شود
ما داریم یک اتوبوس کرایه می‌کنیم تا جمعه‌ی هفته‌ی آینده از تورنتو به اتاوا برویم و رای بدهیم. صبح راه می‌افتیم و آخر شب برمی‌گردیم. اگر شما هم می‌خواهید با اتوبوس ما بیایید هر چه سریع‌تر به من ایمیل بزنید. ضمنا با پاسپورت هم می‌توانید رای دهید. داشتن شناس‌نامه لازم نیست. بشتابید که تعداد صندلی‌های اتوبوس نامتناهی نیست

جنگ خدا و خورشيد

الان داشتم عکس های پويان طباطبايی را از جشن و سرور ایرانی های شمال شهر تورنتو برای پيروزی تيم ملی می ديدم، ياد این معضل پرچم افتادم. در این شهر خوب من پيدا کردن پرچم جمهوری اسلامی ایران کاری است بسی دشوار. پنداری تمام پرچم فروش های شهر در دوران قبل از انقلاب به سر می برند. هفت سال پيش که تيم ملی ایران برای بازی با تيم ملی کانادا به تورنتو آمده بود بنده برای اولين بار، بار سياسی پرچم-بازی را درک کردم. من که از يک خانم روسری به سر و يک آقا نميچه حزب الّله ای پرچم جمهوری اسلامی ایران را خريدم تا اواخر بازی از ساير تماشاچيان فحش می خوردم. برادر کوچکم نمی فهميد که من چرا پرچم کاغذی الّله دار را با پرچم پارچه ای شير و خورشيد دارش عوض نمی کنم. راستش آنروز خودم هم نمی فهميدم. از روی احساسم پرچم مورد علاقه ام را انتخاب کردم. شايد برای اینکه در کتاب اجتماعی ام چند صفحه ای راجع به پرچمم الله دار خوانده بودم. شايد برای اینکه پرچم الّله دار را از اولين روز زندگی ام ديده بودم. شايد برای اینکه در قطعه شهدا خبری از شير و خورشيد نبود. امروز هم اگر حق انتخاب داشته باشم، پرچم رسمی کشورم را انتخاب مي کنم. همان که الّله دارد نه آنکه شير و خورشيد دارد
بعضی ها می گويند که شير و خورشيد سمبل ملی ایرانی بوده است. چرا که قديمی است و شير قوی است و خورشيد نورانی و هرکدام فلسفه ناسيوناليستی عجيب و غريب خودش را دارد. اصلا شير خورشيد پرچم ملی، الّله دارش پرچم رسمی-حکومتی. من رسمی اش را می پسندم، فلسفه و تاريخ شير و خورشيدش به جای خود بنده مي خواهم پرچم رسمی کشورم را هوا کنم. حالا جرأت داريد در این تورنتو پرچم بدون مارک (چه الّله ، چه طاغوت) هوا کنيد. دوستان ملی-طاغوتی پوست از کله تان می کنند. من و بهمن روزی با پرچم بی مارک در حال شلوغ-پلوغ بودم که این آقای کچل این عکس نزديک بود با دستان خودش ما را خفه کند. خدا را هزار مرتبه شکر کرديم که پرچم الّله دار در شهر يافت می نشود، چون اگر الّله داشتيم الان مرده بوديم
منظور اینکه همين که پايت را از ایران بيرون می گذاری انگاری حکم اوپزيسيون جمهوری اسلامی بودنت را هم امضأ می کنی. دوستان ایرانی-فرنگی جوری رفتار می کنند که اگر در افرنگ بسر می بری و برانداز نيستی، اصلا آدم نيستی. غير از امسال آتش چهارشنبه سوری مان را که هميشه مهمان مريم رجوی هستيم. برای از روی آتش پريدن محکوميم که سخنرانی های مزخرف مريم خانم را وسط موسيقی متن "چه خوشگل شدی امشب" بشنويم. اضافه بر این هميشه خطر این وجود دارد که ما را به درون آتش بياندازند و به جامعه بين الملی بگويند که هواداران ما در تورونتو خود سوزی کردند. پرچم جشن و سرور ملی را هم مديون آقای خلج (همين آقا کچله) از دوستان خشمی (خدا، شاه، ميهن) هستيم. من نمي دانم این سفارت جمهوری اسلامی در اتاوا چه غلطی می کند. ما که هر روز فحش می خوريم که سفارتی هستيم و بورسيه جمهوری اسلامی. شما لااقل برای ما پرچم الّله دار بفرستيد

بنده به براندازی جمهوری اسلامی ایران اعتقاد ندارم. من بچه انقلابم، و پرچمم الّله دارد. بنده به سکولاريزم اعتقاد دارم و اميدوارم که آرزوی دولت تا-آنجايی-که-می شود-سکولار را با خود به گور نبرم. اما فعلا تا اطلاع ثانوی پرچمم الّله دارد. می شود مملکتی با پرچم الّله دار سکولار شود؟

من به این شير زنان روسری سفيد افتخار می کنم

سهم من، سهم زن، نيمی از آزادی

می دانم همه خوشحالند...می خندند.در راه می مانند. صدای ضبط ها بلند است.عشق و شور لابه لای جمعيت موج می زند.می دانم که ديگر جمع زنانه و مردانه نيست.الان همه مست پيروزی اند. شايد جام جهانی آنقدر پررنگ شده که کسی فعلا به پيروزی زنان فکر نمی کند