اين ايميل رو (که آخر صفحه کپی می کنم) مادر فرشاد که از دانشجويانی است که پليس دانشگاه تورونتو دستگيرشان کرده به جرم اعتراض های قانونی نوشته است. حالا که اسم فرشاد آمده خواهش می کنم به خاطر غيرت ايرانی تان هم که شده به رئيس دانشگاه ايميل بزنيد و نسبت به اين رفتار دانشگاه اعتراض کنيد:

Send letters of condemnation to the President of the University of Toronto, David Naylor, at david.naylor@ utoronto. ca or phone David Naylor at 416-978-2121

خواهش می کنم، زود اقدام کنيد فقط.

اين دانشگاه توروانتو دارد روز به روز بدتر و بدتر می شود، آخرين باری که دانشکده ما جوزف مساد از دانشگاه کلمبيا را دعوت کرد، پليس برگزارکنندگان را مجبور کرد که از جيب خوشان چهارصد دلار نا قابل پول پليس مخفی (بخوانيد مامور فضول اطلاعاتی) بدهند که نه می دانستيم کيست و نه می دانستيم کجای سالن نشسته است و دارد از مردم گزارش تهيه می کند. دليل شان هم اين بود که مساله اسراييل و فلسطين مساله حساسی است و وجود مامور پليس برای مساله امنيت اجباری است. حالا من نمی دانم که يک مامور اطلاعاتی فکستنی چطور می خواست امنيت صد-صد و پنجاه نفر آدم را تامين کند. واقعاً شرم آور است. حالا ببينيد اگر يکی از اين استادان ايرانی که اينقدر سنگ آزادی در ايران را به سينه می زنند آمدند از اين دانشجو ها حمايت کنند!
اين هم ايميل مادر فرشاد:

Dear Friends
This is unfortunate that I have to write this letter about the suppression of freedom of expression at University of Toronto and Toronto Police.
The issue is of personal interest to me as my son, Farshad, has been one of the student charged by university of Toronto and Toronto police.


On MArch 20, 2008 a group of student decided to have a peaceful sit-in in the office of President of University of Toronto. They were objecting the huge rise of residence fees and tuition fees. After 5 hours of peaceful sit-in police pushed them out of the building. a couple of weeks later UNiversity of Toronto accused 12 students, including my son, of committing offence and asked them to present in front of "disciplinary Committee".
University stepped up its crack down against student's right to express themselves and with Toronto Police charged 14 people with baseless offences (such as "forceful entry" to a building that is open to students, staff, professors, alumni and even public during the working hours).

the intention of the university becomes clear when reviewing the bail condition. One of the condition ban the students to talk to each other and also ban them from have any political work, demonstration and so on on the university ground. By this conditions and the fact that it may takes 2-3 years university has done itself a favour and got rid of these students political activities.

I hope you agree with me that these are enviously a suppression of freedom of expression in my opinion and a crack down on student who care about social justice and believe that education should be available to everyone.
It believe that the University should have lauded a group of young kids who care about the society they live in and especially about the poor in the society. Alas this is not the case. Not surprising in a city where %30 of children live under poverty line while university cares more about her corporate sponsorship.

On a presonal level: Farshad, my eldest son, is one of student brought in front of the disciplinary committee and charged by University of Toronto and Toronto Police.
I am proud that Farshd cares enough about social issues and specially social justice. he is a very intelligent and athletic person. Frashad finished high school with an average of %96.7. he was the most valuable player (MVP) of his high school rugby in the last two years of high school. he was the captain of his team. He was also selected to the ontario universities' all start team in rugby in his first year in university. More important, and people who have seen him can testify, Farshad is a gentle and polite person who cares about others more.
I am sure other students charged are not any less than My Farshad.

On another personal level: the action of University of Toronto and Toronto Police takes me back to 1976 and 1980 ( before and after Iran's Islamic revolution). On those occasions I was handed a note that i was kicked out of university for my beliefs about social justice and my activities toward a just society. Universities in Iran and Iran's governments could not tolerate such activities and they cracked down on the students. As you are all aware tens of thousands of students were kicked out and put in jail.

I am certainly not suggesting that the situation here and there are similar. However one of the most valuable lessons we , hopefully, learned from Iran's experience is that we have to cherish our rights and when the right of one person is taken everyone has to come out fully to defend the person whose right is taken. In Iran we were handed a piece of verdict and we had no right to defend yourself. Here students will appear in front of a judges and will have their lawyers. More important everyone can raise their voice and protest , if they think suppression of freedom is important enough a cause, and show the University of Toronto that they are appalled by their suppression of freedom. In a separate letter, and many more later, i will let you know what actions can be taken.

I urge you, as a close friend of mine and as a person who cares about social issues, to take this seriously. I urge you to forward the information on your list as widely as possible. I also ask you to ask your Friends to distribute these material to their list. With internet voices can be heard from far and away, so does not matter if people on your list live in another country. Human right is a universal right. Write about it on your weblogs, write articles fro papers. if you are in Toronto and can come up for a solidarity meeting please do so. We need to show these people that we care about our rights.

I hope I have your full support during this difficult time

اعتصاب

کارگران حمل و نقل عمومی شهر تورانتو از امروز در اعتصاب اند. ديشب ساعت دوازده شب که رفتند به اعتصاب دوستم مريم خانم که خير سرش نه سوار اتوبوس می شود و نه با مترو سر کار می رود شاکی شده بود که بابا مردم بدبخت می شوند، اينها که خوب پول می گيرند! گفتنم بهک، اگر برای اين اعتصاب ها نبود نه راننده اتوبوس ها خوب پول می گرفتند نه جنابعالی!
مسائل پيرامون اين اعتصاب را اينجا بخوانيد و اگر وقتش را داريد از تجمع های اعتراض آميز کارگران در مقابل ايستگاه های اصلی مترو حمايت کنيد و به آنها بپيونديد.

چند وقت پيش دوستی از هاروارد خبر فرستاده بود که پليس هارواد شاخه اطلاعاتی راه انداخته است و دانشجوهای فعال سياسی را مورد تحقيقات مخفی قرار می دهند، رفتار های آنها را تحت کنترل دارند و از آنها در تجمع ها و تظاهرت ها عکس می گيرند. ايميل را که برای يک دوستم فرستادم خبر داد که کجا نشسته اي که پليس دانشگاه خودمان (تورانتو) هم افتاده است دنبال دانشجو های فعال اوضاع خيلی بی ريخت است و الان کلی وکيل گرفته اند که ماجرا را دنبال کند! اين دوست بنده خودش بنده خدا چند وقت پيش برای اعتراض به خشونت پليس به يک جوان بی خانمان بومی (همان سرخ پوست قديمی که اينجا مدام مورد خشونت نژادی قرار می گيرند) دستگير شد و خودش مورد خشونت مافيای پليسی قرار گرفت.

حالا همان دوست ايميل زده که آن دانشجوهايی که پليس دانشگاه عملاً همه زندگی شان را کنترل می کرده است، از جانب دانشگاه مورد پيگرد قانونی قرار گرفته اند. این دانشجو ها که من يکی دو تاشان را خيلی خوب می شناسم، از فعالين حقوق دانشجوی اند و
مساله بالابردن شهريه ها مساله اصلی شان است. هر سال دانشگاه ها و مخصوصاً دانشگاه مزخرف ما شهريه های دانشجويی را بالا می برند و اين وحشتناک ترين جنايتی است که اين ارگان های کاپيتاليستی توليد انبوه دانش در حق آدم هايی که به دليل نداشتن پول حق تحصيلات دانشگاهی را از دست می دهند، می کنند. . با پول وام دولتی (چه وامی همه اش را بايد پس داد) اينجا نه می شود زندگی کرد و نه می شود درس خواند و با اينکه سالهاست وام استاندارد دانشجويی تغيير نکرده، شهريه ها هر سال بالاتر و بالاتر می رود.

اين آدم های که به دليل فعاليت های سياسی اجتماعی شان يا از دانشگاه اخراج می شوند و يا اينکه وضعيت کار دانشگاهی و آکادميک شان تحت تاثير قرار می گيرد آدم های فداکاری اند که از آخرين بازمانده های آدم های با وجدان اند. آن وقت سيستم پليسی توليد دانش انبوه که به هر شکلی می خواهد آدم ها را کنترل کند، حالا شروط آزادی موفقت اين دانشجو ها تجمع و ارتباط آنها با همديگر را ممنوع کرده است. اين البته کاملاً غير قانونی است و حتماً وکليل اين دانشجو ها حساب دانشگاه را خواهد رسيد اما واقعاً وقاحت تا چه حدی!!اگر وقت اش را دارید از آنها حمايت کنيد. به رئيس دانشگاه تورونتو زنگ/ایمیل بزنيد و از او بخواهيد که به اين پيگرد قانونی پايان دهد. من عين درخواست اين دانشجو ها را اينجا می گذارم که اگر حوصله داشتيد کمک کنيد:

Send letters of condemnation to the President of the University of Toronto, David Naylor, at david.naylor@utoronto.ca (please CC all emails to fightfees@gmail.com) or phone David Naylor at 416-978-2121
with an emphasis the following:

(i) Drop all charges against UofT student, staff and alumni
(ii) Remove all bail restrictions and conditions for all 14 accused
(iii) End the policing of dissent and protest on campus. In the wake of the March 20 sit-in, 12 students are also being investigated under the Code of Student Conduct and student organizers have faced intimidation and surveillance from the campus police. More recently the University has pressed charges against 14 students and organizers

اين هم اعلاميه در مورد وضعيت اين دانشجو ها:

Community Release: Toronto; April 25 2008

WHAT: Allies for Just Education - Community Support Meeting
WHEN: Monday April 28, 6pm
WHERE: Steelworkers Hall, 25 Cecil St (http://tinyurl.com/4sn49c).
Over the past several weeks, a wide coalition of students, alumni and workers at University of Toronto have come together to protest and organize against proposed fee hikes and to demand accessible education. This coalition has organized public meetings, a sit-in and
demonstrations which have received wide community support. Students have also conducted extensive research on the effects of fees and the fiscal policies of the university administration (see www.fightfees.ca).

Due to a peaceful sit-in, organized to protest against tuition fees on March 20, students are being subjected to an intense campaign of intimidation by the UofT administration and Toronto Police. Students have been followed by campus police, both on and off campus, as well as being monitored and photographed during meetings. UofT has pressed charges against 14 students and organizers, who have now had to turn themselves over to Toronto Police. They have been released on strict bail conditions, which ban them from associating with one another outside of courts and classes, as well as being barred from protesting anywhere on UofT property. In addition, several UofT students, staff and alumni have been completely banned from UofT property. One organizer, Oriel Varga, is currently being held in custody overnight.
Additionally, UofT is investigating 12 students under the Code of Student Conduct. This crusade of intimidation comes at a time when the administration is publically lobbying for the deregulation of fees, and is thus undertaken to prevent students from continuing to
organize around university fees.

WHAT YOU CAN DO TO SHOW SUPPORT:

We are calling on all community allies and support groups to show their solidarity with the 14 accused in any way they can. Community members are expressing their outrage at the growing cost of education, and at the use of intimidation and force against students who organize
for accessible education at the University of Toronto.

It is critical for the university community and supporters across the country to publicly condemn and reverse attacks on students' right to organize.

**For more information and to get involved with the Allies for Just
Education, visit www.fightfees.ca or email us at:
fightfees@gmail.com**

Dr. Arash Naraghi in North York Civic Center tomorrow afternoon (Fri, Apr 25, 6:30pm – 9:30pm). Subject: A Spiritual view to the Life Cycle.

البته تجربه بنده از اين جور سخنرانی ها اين است که اصلاً به درد نمی خورند و بنده هم هنوز آقای آرش نراقی را به خاطر آن مقاله کذايی آمريکا وظيفه اخلاقی دارد به عنوان قدرت جهانی پدر بقيه جهان را در بياورد، نبخشيده ام. اما برای مطالعات فرهنگی و به قصد تماشای مردم، شديد توصيه می شود!
به اميد اينکه بنده را هم روزی به اين مکان دعوت کنند تا مردم را "تربيت" کنم و به آنها "ادب" بياموزم!
---------------------
اگر جواب تلفن ها و ايميل ها تان را نداده ام شديد مسموم ام و گلاب به روی تان با يک سطل نشسته ام روی تخت ام بکوب عربی می خوانم برای امتحانی که شش-هفت ساعت ديگر دارم! خلاصه در راه دست به آب فعل صرف می کنم!

غفلت، پشيمانی است

پيام بازرگانی:

خانم ها و آقايان (بيشتر البته خانم ها) دوست بسيار صميمی و نازنين بنده آقای پ، هم اکنون در ايران است و از من خواسته که او را به آدم های باحال معرفی کنم که باهم به گالری های هنری تهران سر بزنند. آقای پ يک عکاس درجه يک، يک محقق بسيار با سواد و دوست ده-ساله بنده است. آقای پ يک مرد بسيار دوست داشتنی است و آشپزی اش حرف ندارد. آقای پ در ايران غريب است و ساليان سال دور از وطن بوده و حالا هم که رفته درست کسی را نمی شناسد که به او زندگی زير زمينی (يا روی زمينی) تهران را بشناسد. آقای پ همچين خيلی به نظر پير آمد، اما هم از من يک سال بزرگ تر است. آگر دوست داريد با آقای پ (که در حين متانت و آرامی از باحال ترين شخصيت های روی زمين است) زمان سپری کنيد به مسائلی مثل تاريخ باستان ايران و افغانستان، معماری، عکاسی، اهميت بناهای تاريخی و اين بساط ها فکر کنيد، به من ايميل بزنيد که دست شما و آقای پ را در دست هم بگذارم!
بنگاه معاملات محبت سيبيل
ايميل:
nazli.kamvari@gmail.com

خورشید خانم:

خب به سلامتی گند هیلاری در مورد ایران رسما دراومد. (برای تنبل ها خلاصه بگم گفته اگه ایران به اسرائیل حمله کنه ما به ایران حمله می کنیم. این هم خلاصه خبر به فارسی. یکی نیست بهش حتی محض خنده بگه شما رو سننه!)
می دونم واسه خیلی از زن ها، مخصوصا زن های آمریکایی، رئیس جمهوری هیلاری یه جور حس قدرتمند بودن بهشون می ده و اینکه می تونن تصور کنن هر کاری با وجود زن بودن امکان پذیره، وی به نظرم هیلاری رفتارش در بدنه قدرت چیزی از مردها کم نخواهد داشت در زمینه عوضی بودن، و برای همین فکر نمی کنم همچین افتخاری هم باشه برای زن ها.

از وبلاگ يک ايرانی ديگر آنلاين:

Senator Hillary Clinton, speaking to ABC news: "I want the Iranians to know that if I'm the President, we will attack Iran."

Senator Barack Obama, speaking to the American Israel Public Affairs Committee: "Iran is a threat to all of us."

Senator John McCain, singing to supporters in South Carolina: "Bomb Bomb Bomb Bomb Iran."


How can anyone vote for these murderous clowns and still have a clear conscience?

دوستان خوب تورونتويی،
مستند "تهران دیگر انار ندارد" را در فستيوال امسال فيلم های مستند تورونتو (Hot Docs) از دست مدهيد که سه شنبه و پنجشبه است.
باقی فيلم های ايرانی را هم چک کنيد.
خوشبختانه به لطف دولت فخيمه کانادا کارگردان ها ويزا نگرفته اند چون لابد تروريست اند!
----------
دوستان دانشجوی طرفدار شجريان:
کتاب فروشی پگاه بيلط دانشجويی می فروشد:
MOHAMMAD REZA SHAJARIAN AND AVA ENSEMBLE
FRIDAY JUNE 6TH, ROY THOMSON HALL
60 SIMCOE STREET
STUDENT TICKETS AND REGULAR TICKET AVAILABLE AT:
PEGAH BOOKS:416-223- 0850
PARS VIDEO: 416-512-2414

پدر سگ ها

شش ماه حبس و ده ضربه شلاق برای نسرین افضلی فعال زنان

معاونت امنيت دادسراي انقلاب حکم شش ماه زندان و ده ضربه شلاق را براي نسرين افضلي،روزنامه نگار و يکي از فعالان جنبش زنان ‏صادر کرد.نسرين افضلي در تاريخ 13 اسفند 1386 به همراه 32 تن از فعالان جنبش زنان در ايران در مقابل دادسراي انقلاب تهران ‏دستگير شد. اتهام اوليه تفهيم شده به وي، اجتماع غيرقانوني و تباني به قصد برهم زدن امنيت کشور، اخلال در نظم عمومي ‏‏ و تمرد از دستور پليس بود که بر همين مبنا، در نهايت معاونت امنيت دادسراي انقلاب براي وي قرار مجرميت و ‏کيفرخواست صادر کردن

بالاترین

کُس پنهان همه ما

به قدری دوست دارم که در اين بحثی که در وبلاگستان فارسی بين زن ها راه افتاده در باب نوشتن يا ننوشتن مسائل جنسی "خصوصی" شرکت کنم که نمی دانيد. مشکل البته اين است که بنده وقت ندارم و به زودی زود که سرم خلوت شد به طور بسيار زياد جدی وارد بحث می شوم. اما راستش فکر می کنم اين بحثی است که به شکلی تخصص وبلاگ بنده است. يکی از کلمه های زن، جنسيت، جنسگونگی، روابط جنسی، جنده، کس، پشم، پورن، و سکس ... را در اين وبلاگ جستجو کنيد می فهميد که چه می گويم!

اين بحث هايی که مردم باهم می کنند و دعوا هاشان من را به هيجان انداخته. ديشب به صنم (خورشيد خانم) زنگ زدم که صنم جانم دستم به دامنت وقت ندارم بيا يک چيزی بنويس که اين بحث ها به سمت هدفمند تری پيش برود. احساس کردم خيلی از بحث دارد وارد چهار چوب های اخلاقی ايجاد ارزش می شوند که نويسنده می خواهد از طريق ارتباط خودش با "ارزش های اخلاقی" و "هنجار های فرهنگی ایرانی" برتری اخلاقی خود را در ميان بحث شيرین "کُس" که به نظر من نهايت اش سمبل همه اين حرف هاست، ثابت کند.

به صنم گفتم، صنم کاش بنويسی که در اين بازار "مساله زنان" همه ما يک جا قرار داريم ديگر بحث بين "مريم مقدس" و "پری بلنده" نيست! صنم گفت "فکر می کنم انار خوب اين مساله را در وبلاگ اش جمع بندی کرد و آن فمنيسمی که او معرفی کرد را من دوست دارم." به صنم گفتم: " من حسابی طرفدار قدرت بخشی ام، اما نه از طريق خود خر کنی و ديگران را احمق بينی که اين وحشتناک ترين خشونت است." پست انار سعی کرده بوده توضيح دهد که:

فمینیسم تا جایی که من میدونم نه براش مهمه که شما هرشب با یکی باشین نه براش مهمه که تا زمان ازدواج باکره بمونید. نه براش مهمه که هر روز همه موهای بدن رو با انواع کرم و موم و ماشین از ته بزنید نه براش مهمه که یه گوله پشم باشین. چیزی که برای فمینیسم اصله اینه که من, لوا, زهرا, الیزه و یک زن همه "قائم به ذات" باشیم.

به صنم گفتم فمنيسم همه اين چيز هايی است که انار می گويد نيست. فمنيسم خودش در طی تاريخ بزرگترين خشونت ها را بر اساس نژاد، کلاس اجتماعی اقتصادی، جغرافيای سياسی، دين، فرهنگ، جنسگونگی و تمايل جنسی روا داشته است. فمنيسم مثل خيلی ايسم های ديگر به اسم رهايی آمده است و هميشه در پروسه های تاريخی اش عده اي را به حاشيه کشانده و مورد خشونت قرار داده و عده اي را در جريان اصلی قرار داده و پرستيده است.

اما مساله اي که باعث می شود بنده سرم را بالا بگيرم و خودم را يک فمنيست بدانم (حالا مثلاً بگوييم يک فمنيست فراهنجار فرا ملی)، اين است که فمنيسم در طول تاريخ هميشه به معنی "دوباره انديشی" و "دوباره فکر کردن" بوده است برای توليد دانش و ايجاد مرز های بدون مرزی است که خشونت کم تری را به مردم به خاطر نا برابری جنسی و جنسيتی (که هيچ وقت جدا از نژاد و کلاس و دين و فرهنگ نيست)اعمال می کنند. صنم معتقد بود که حرف های انار برای ملتی که "هنوز فکر می کنند فمنيسم چيزی است که يک مشت زن جنده ضد مرد از آن حمايت می کنند" خوب است و به آنها ديد باز تری برای نگاه کردن به مساله فمنيسم می دهد. اما من با صنم مخالف بودم. به نظر من بعد از سالها تفکر و "دوباره انديشی" آدم های (فمنیست های) خيلی باهوش تر و با سواد تر از ما، بايد بدانيم که ديوث بازی مدرنيسم و مردم را سر کار گذاشتن و سياست بازی کردن دوران اش ديگر به سر آمده است. ما که نمی خواهيم به کسی فمنيسم را هچون ميسيونر های مذهبی غالب کنيم که بايد دنبال راه های بهتر نشان دادن آن بگرديم. ما نهايت کاری که می توانيم بکنيم اين است که ايجاد آگاهی کنيم و توليد دانش و در اين راه مدام خود فمنيسم را نقد کنيم که حاشيه ها را بر داريم و چهارچوب ها را دوباره تعريف کنيم.

مثال کلاسيک اش هم مساله "کار خانه" و کار های کلفتی و خانه داری و نگه داری از کودکان است که ارزان ترين دست مزد ها را دارد. سال ها فمنيست های غربی سعی کرده اند، زنان را وارد بازار کار کنند که ديگر خانه نشين و کلفت نباشد و حالا که زنان عموماً سفيد پوست و متعلق به کلاس های بالای اجتماعی وارد بازار کار شده اند و کمی کمتر از مردان اما خيلی بيشتر از قبل پول می گيرند، بايد زنان جهان سومی و غير سفيد پوست را با حقوق خيلی کمتر از حقوق قانونی کار در کشور های غربی به صورت برده های مدرن وارد کنند. کار کلفتی و خانه داری که زنان سفيد پوست به لطف فمنیسم ديگر نمی کنند را حالا زنان سياه پوست، آمريکای لاتينی، آسيای ميانه اي و آسيايی انجام می دهند. هيچ چيز در اين معادله عوض نشده است جز اينکه زنان همچنان با حقوق های بسيار پائين کلفتی می کنند و حتی ديگر شانس اين را ندارند که کنار خانواده ها و کودکان خودشان اين کلفتی را بکنند. ليبرال فمنيسم غربی هم که خوشحال است زنان را مثلاً وارد بازار کار کرده است، چشمش را به طور کلی به اين واقعيت بسته است که خشونت همچنان نيزه اش به سمت زنان است اما اين بار زنان از دنيا های ديگر و رنگ و فرهنگ های "ديگر."

و اما مساله بدن يا آنچه من "کُس" می نامم!

وقتی هلن سيکسو در سال هفتاد و پنج مقاله "خنده مدوسا" را نوشت در آن مثل يک بيانيه فمنيسی فرياد زد: " از بدن تان بنويسيد!"
اين از بدن نوشتن چه اهميتی داشت و اصولاً اين اصرار مکتب فمنيستی فرانسوی (فمنيست های لاکانی که بعد ها همه شان را يک جور های از انجمن لاکان فرانسه بيرون انداختند) از کجا آب می خورد؟

مساله مهم نوشتن درباره بدن اين نبود که اين فيلسوف های يک مشت جنده بودند (که البته که بودند) و يک شبه هوس کرده بودند در باب "کُس" شان بنويسيند و فلسفه بافی کنند. اينها نقدشان به تاریخ فلسفه غربی (که همانطوری که می دانيد به ما شرقی ها خيلی مربوط تر است و فقط کافی است يک مقاله از سروش و آرامش دوستدار و گنجی بخوانيد تابه اين مهم پی ببريد) به قدری عميق بود که تا اعماق "کُس" تمام زنان عالم نفوذ می کرد. اينها حرف شان این بود که از زمانی که پدر فلسفه مدرن حضرت دکارت دوگانه ذهن و بدن را به هم ربط داد، مردسالاری حاکم بر مدرنيسم ذهن را برای مرد تصور کرد و بدن را برای زن: مدوسا (يک الهه-عجوزه بسيار مورد بحث يونان باستان) زن زيبای شيطانی که زيبايی اش را وام دار دوران روشنگری در اورپاست، سمبل بدنی زیبا و ذهنی شيطانی و غير منطقی شد (يعنی در دوران ماقبل مدرن اين مساله ربط دادن مدوسا به ذهنی شيطانی و بی منطق اما بدنی زيبا وجود نداشت به شکلی که در دوران مدرن شکل گرفت).

اما چيزی که "خنده مدوسا" را جالب می کرد مساله مهم استفاده سمبوليک جناب فرويد از کله مبارک خانم مدوسا بود که ايشان گفته بود پسر بچه ها در اولين برخورد شان با "کُسِ" مادرشان چيزی که می بينيد در ميآن آن همه پشم چيزی است که "کير" نيست و کله مدوسا بر آنان نمايان می شود و ترس از دست دادن "کير" خودشان و شدن مثل مادرشان و "بی کيری" تمام وجودشان را فرا می گیرد!

"خنده مدوسای" هلن سيکسو، خنده ای بود به تمام اين تاريخ "کير پرستی" در فلسفه اروپايی. سيکسو کله مضطرب و "کس" نمای مدوسا را سمبل آزادی زنان از بنده هايی که روشنگری و مدرنيسم برايشان تراشيده بود کرد. به زنان گفت "ذهن شما چيزی نيست جز بدن شما، از بدن تان بنويسيد!" (يا ورژن بنده که ذهن شما همان کُس شماست و کُس شما همان ذهن شما).

ارتباط سمبليک نوشتن با مساله خود ارضايی جنسی زنان به نظر من يکی از بهترين قسمت های اين مقاله تاريخی بود. وقتی صنم عزيزم (خورشيد خانم) سالها پيش در مور خود ارضايی جنسی اش نوشت از او بپرسيد که چطور تهديد به مرگ شد. به او گفتند که در اکباتان به او اسيد خواهند باشيد. چه چيز در مورد خود ارضايی يک زن اينقدر خطرناک بود که مرگ اش را حق می کرد؟ مگر نه اينکه در طول تاريخ همه زنان خود ارضايی می کرده اند؟ پس مساله نوشتن بود (که همانا نوشتن خود خودارضایی است)، نه خودارضايی کردن. مساله نوشتن يک زن بود در مورد خودارضايی اش که او را از عرش زيبايی به اعماق سياهی و زشتی می کشاند.

به نظر سيکسو هر زنی که می نویسد، هر زنی که از بدن اش می نويسد، هر زنی که با خنده مدوسا به ريش يک عمر تاريخ مردسالارانه می خندند و ذهن اش می شود همان کُس اش و کُس اش همان ذهن اش، دارد با کُس اش و ذهن اش به روی جهان می خندد دارد و فردايی بهتر برای زنان و اقليت های جنسی می سازد.

برای همين است که من از اعماق قلب ام برای تمام نوشته هايی که اليزه به آنها در اين صفحه لينک داده است خوشحال ام. همه اين نوشته ها، حتی نوشته های زنانی که دارند باز توليد می کنند ارزش های مردسالارانه را، به نوعی نوشتن درباره بدن است. حتی آنها که دارند به اين کار اعتراض می کنند، به نوعی خودشان مرتکب اين گناه کبيره می شوند و در مورد بدن زنان و ذهن آنها و ارتباط اش با بدن شان می نويسند. به نظر من اين مهمترين اتفاقی است که دارد در اين بحث ها می افتند. همه اين زن ها دارند با کله مبارک مدوسا به ريش ساليان سال مردسالاری می خندند، چه خودشان اين کله مبارک را کُس شان بداند و چه آن را ميآن نوشته هايشان پنهان کنند!

چيزی تحت عنوان "زن" به نظر من وجود ندارد. همه ما با برخورد منتقدانه مان با مساله "زن،" است که "زن" را می سازيم، چهار چوب ها را بر می داريم و آنها را دوباره می سازيم و خراب می کنيم و باز می سازيم... و اين ساختن و دوباره ساختن در مقابل تاريخ مردسالارنه است که معنی پيدا می کند: اين چيزی است که باعث می شود من خودم را فمنيست بدانم و همه شما را هم!
---------------------
اين بالاترين و کامنت های مردم را دريابيد. کجاييد شير زنان و شير مردان فمنيست. به داد بنده برسيد!